Μετά από το ομώνυμο promo του 2007, οι Scar of the Sun ξαναχτυπούν με το ντεμπούτο τους, έχοντας μεγάλη εμπειρία στο σανίδι ως support act σε γνωστά ονόματα του χώρου, όπως Paradise Lost, Dark Tranquillity ( τους οποίους και ακολούθησαν σε ευρωπαϊκή περιοδεία ),Pain of Salvation κ.α.

Με ξεκάθαρες βάσεις στον ατμοσφαιρικό ήχο, όπως διαμορφόθηκε από από τις βρετανικές μπάντες του χώρου, Paradise Lost και My Dying Bride, αλλά και με τάσεις προοδευτικότητας, οι S.o.t.S. βγάζουν ένα δίσκο που, αν κυκλοφορούσε 15 χρόνια πριν, θα τους κατέτασσε στους ηγέτες του ατμοσφαιρικού metal. Κύρια πηγή έμπνευσης, οι Paradise Lost, μόνο που, σε αντίθεση με άλλες μπάντες που αντλούν επιρροές από μία περίοδό τους ( ως γνωστόν, οι Άγγλοι έχουν ουκ ολίγες φορές επαναπροσδιορίσει τον ήχο τους, έχοντας σχεδόν πάντα ψηλά τον πήχη της ποιότητας ), οι S.o.t.S. συνδυάζουν επιτυχημένα όλες τις περιόδους των δασκάλων τους. Έτσι,οι βαριές κιθάρες και τα μελαγχολικά leads εναρμονίζονται πλήρως με keyboards, μπλιμπλίκια και beats ( όχι σε υπερβολικό βαθμό, δε μιλάμε άλλωστε για industrial αλλά για metal μπάντα ), ενώ η χροιά του τραγουδιστή Terry μοιάζει επικίνδυνα με του Nick Holmes ( όχι και η προφορά όμως, δυστυχώς). Έχουμε πολλές guest συμμετοχές εδώ, από τη φωνή των Dark Tranquillity, Mikael Stanne, τους συνήθεις υπόπτους Μάριο Ηλιόπουλο, Χρήστο Αντωνίου και Bob Katsionis, μέχρι και τη γυναικεία φωνή που έχει κατά καιρούς ακουστεί σε δουλειές των Paradise Lost, Leah Randi.

Προφανώς και η παραγωγή  του Rhys Fulber ( ναι, του γνωστού, παραγωγού και των Paradise Lost, μεταξύ άλλων ) είναι μελετημένη ως και την παραμικρή λεπτομέρεια, με μόνη ένσταση ίσως, κάποια phaser στις κιθάρες που ακούγονται πολύ ψηφιακά. Μιλάμε για το γνωστό ήχο του ατμοσφαιρικού metal της τελευταίας δεκαετίας, διαυγής, αψεγάδιαστος και σφιχτός.

Παρόλο που είναι μία πολυαναμενόμενη δουλειά για την ελληνική σκηνή, μπορώ να πω ότι δε με ενθουσίασε όσο περίμενα, λόγω των υπερβολικά πολλών αναφορών σε Paradise Lost. Σε κάποια σημεία, η μπάντα πάει να δείξει την ολόδική της προσωπικότητα, η οποία όμως χάνεται από την υποσυνείδητη σύγκριση με τους βρετανούς. Ελπίζω στην επόμενη δουλειά τους, να αναδείξουν περισσότερο την προσωπικότητά τους και να απογαλακτιστούν από τους τρόπους των δασκάλων τους. Είναι εμφανές ότι μπορούν, αρκεί να αποφασίσουν να ρισκάρουν. Είμαι σίγουρος ότι θα τους βγει σε πολύ καλό!

Line-Up:
Terry – φωνή, πλήκτρα
Alexi – κιθάρα
Greg – κιθάρα
Panagiotis – μπάσσο
Thanos – τύμπανα

Κείμενο: Κωνσταντίνος Σταύρου