Οι Αθηναίοι Ruined Families είναι μια περίεργη περίπτωση για τα ελληνικά δεδομένα. Συγκεκριμένη ταυτότητα δεν τους δίνεις, ωστόσο θα χρησιμοποιήσω έναν δικό μου ορισμό-λέξη που πιστεύω πως πολλοί θα καταλάβουν : βρωμόψυχοι. Πραγματικά μπορώ να πω πολλές ακόμα λέξεις για να περιγράψω τη μουσική τους, όπως πρωτόγονη, ακατέργαστη, ωμή κλπ, αλλά θα αρκεστώ στο να σας δώσω ακόμα ένα στοιχείο για να καταλάβετε το ύφος τους : Deathwish Records.

Επηρεασμένοι από τη «σχολή της Deathwish» βαδίζουν σε σκοτεινά hardcore μονοπάτια με math, noise, crust και grind πινελιές, μέσα από μία black metal αισθητική. Ο ήχος είναι τελείως «ταλαιπωρημένος» χωρίς όμως να μιλάμε για μία κακή παραγωγή. Όσοι ακούτε λοιπόν Converge, Catharsis, Deadguy, Botch κλπ επενδύστε άφοβα. Να υπογραμμίσω ότι δεν αντιγράφουν σε καμία περίπτωση, έχουν ταυτότητα, έμπνευση και φαντασία (για να γράψουν τέτοια μουσική) και μοναδικότητα (για να το κυκλοφορήσουν μόνο σε 12″ βινύλιο και κασέτα).

Εξαιρετική μπάντα λοιπόν, από τις λίγες ελληνικές εκλεκτές και ιδιαίτερες στη hardcore σκηνή για μένα προσωπικά, καθώς παίζουν επιτέλους κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα. Επιπλέον μου θυμίζουν μπάντες τύπου Holy Terror, εξαιτίας του σκοτεινού στοιχείου που έχουν. Το εξώφυλλο αν και δεν το θεωρώ κάτι το ιδιαίτερο, έχει κάτι το μυστηριώδες, ενώ στιχουργικά μιλάνε για προσωπικά θέματα αλλά μέσα από διάφορες καταστάσεις και επίπεδα.

Αυτό που πραγματικά με άφησε άναυδο είναι το βιογραφικό τους, καθώς έχουν παίξει με σημαντικά ονόματα, όπως : Rise And Fall, Carpathian, Ruiner, Slavebreed κλπ ενώ είχαν συμμετάσχει στο Fluff Fest στην Τσεχία με τους Municipal Waste, Lewd Acts, Amen Ra, Gadget, Vitamin X κλπ.

Τέλος, το γεγονός ότι κυκλοφορούν το Four Wall Freedom σε κασέτα και βινύλιο από πολλούς θα θεωρηθεί ξεροκεφαλιά, αντι-εμπορική κίνηση, περίεργο ή ίσως τρόπο για να το παίξουν underground και DIY, ψαγμένοι ή true κλπ. Είναι γεγονός ότι ζούμε σε μία εποχή που καλώς ή κακώς το βινύλιο και η κασέτα αποτελούν πλέον παρελθόν. Ωστόσο κάθε άνθρωπος το βλέπει διαφορετικά. Καλό θα είναι να στοχεύουμε στη μουσική, τους στίχους και την προσωπικότητα του κάθε μουσικού και να αφήνουμε και λίγο όλα τα υπόλοιπα έξω.

Συγχαρητήρια στους Ruined Families, γιατί το hardcore δεν είναι μόνο knuckledusts, beatdowns, καπελάκια new era και μπράτσα, αλλά και μουσική που εξελίσσεται και έχει πολλές εκφάνσεις. Ελπίζω να έχουμε σύντομα νέα τους…

Κείμενο : Νίκος Λιανίδης