Σαν “not quite metal not quite rock but the best of both” περιγράφουν οι ίδιοι τη μουσική τους και δε θα διαφωνήσω, μιας και πραγματικά το άλμπουμ τους ακούγεται σαν αποτέλεσμα μιας επιτυχημένης συνταγής για κουλουράκια που κατάφερε να επιβιώσει σε ένα κιτρινισμένο χαρτί από την προγιαγιά μου.

Αυτό που άκουσα ήταν ένα ωραίο μουσικό παζλ, δυνατό στα περισσότερα κομμάτια, χωρίς όμως να μπορώ να πω στο τέλος ότι αν ακούσω ένα κομμάτι μεμονωμένα σε ένα μαγαζί θα αναγνωρίσω τη μπάντα. Μάλλον θα μαντέψω άλλες 3-4 μέχρι το μυαλό μου να καταφέρει να αποδώσει σωστά τα εύσημα.

Όλα ωραία, αλλά μήπως θα πρέπει να τολμήσουν τα παιδιά μία πιο πρωτότυπη προσέγγιση;

Κείμενο: Αλεξία Ζαφειροπούλου