Έχει ξεκινήσει ένας διάλογος τον τελευταίο μήνα με αφορμή την συνέχιση των εναπομεινάντων Διάφανων Κρίνων με το ίδιο όνομα παρότι ο Θάνος δεν είναι πια μαζί μας. Πολλοί δεν συμφωνούν και θεωρούν ότι το συγκρότημα θα έπρεπε να διαλυθεί, άλλοι λένε ότι αν συνεχίσουν πρέπει να αλλάξουν όνομα κι άλλοι πάλι δεν ενοχλούνται καθόλου και συμφωνούν με την ιδέα να εμφανίζονται ζωντανά και να βγάζουν δίσκους με το ίδιο όνομα.

Καταρχήν να ξεκαθαρίσω ότι τα Κρίνα αποτελούν το αγαπημένο μου group ever σε ότι έχει να κάνει με ελληνικό στίχο. Ο Θάνος δεν ήταν απλά frontman, αλλά ένας ποιητής που «γυμνός τραγουδούσε» όπως αρεσκόταν να λέει. Οι εμφανίσεις του συγκροτήματος πάντα ήταν γεγονός για μένα και τους παρακολουθώ από τις αρχές της καριέρας τους. Δεν διαλύθηκαν με τον καλύτερο τρόπο και η επανασύνδεση στην Τεχνόπολη αποτέλεσε το γεγονός της δεκαετίας.

Με τον Θάνο στη σκηνή ήταν άλλη ιστορία. Είναι άδικο για τον Παναγιώτη να τον συγκρίνουμε μαζί του. Έτσι όπως τους είδα το Σάββατο, μου φάνηκαν σαν να ξεκινούσαν από την αρχή. Έκανα ένα μικρό flashback στις εποχές που ξεκινούσαν και τα Live διαρκούσαν μιάμιση ώρα. Που να ήξερα τι θα επακολουθούσε στο μέλλον ! Χθες είχα την αίσθηση ότι παρακολουθώ ένα συγκρότημα που βρίσκεται στο ξεκίνημά του. Υπήρχε αμηχανία στο ξεκίνημα (μαζί βέβαια και με κάποια τεχνικά προβλήματα), ο κόσμος στην αρχή σχετικά ψυχρός, αλλά όσο περνούσε η ώρα άρχισε να αλλάζει η ατμόσφαιρα. Ειδικά μετά το «Η Γιορτή» το κοινό άρχισε να συμμετέχει περισσότερο και η μπάντα πατούσε καλύτερα.

Δεν είναι εύκολο και τους καταλαβαίνω. Με τον τελευταίο τους δίσκο είναι σαν να άφησαν κάτι στη μέση. Έχουν δημιουργική διάθεση και το «Ένας σωρός λευκά φτερά» αποτελεί τον καλύτερο οδηγό για το μέλλον. Έπαιξαν περίπου μιάμιση ώρα. Μερικά κομμάτια που θυμάμαι – Η γιορτή, Έγινε η απώλεια συνήθειά μας, Μέρες Αργίας, Κλόουν την Τετάρτη την Κυριακή νεκρός, Όλα αυτά που δεν θα δω, Ζωή σαν τη δικιά μου, Η αγάπη είναι ένας σκύλος απ’ την κόλαση, Κάθε τι που ανασαίνει, Ό,τι απόμεινε απ’ την ευτυχία, Ένα σκιάχτρο που άρπαξε φωτιά – και 3 καινούρια τραγούδια. Ένα που δεν θυμάμαι τίτλο, το Μανιφέστο και το Ένας σωρός λευκά φτερά.

Ο Παναγιώτης τα υποστήριξε καλά τα κομμάτια. Η χροιά της φωνής του ταιριάζει με το ύφος της μπάντας και το μόνο που χρειάζεται είναι χρόνος για να συνηθίσουμε την νέα πραγματικότητα την οποία ίσως και να μην δεχθούμε ποτέ. Ο χρόνος θα δείξει. Ας τους δώσουμε την ευκαιρία να δούμε τι έχουν να μας πουν. Εγώ πάντως θα συνεχίσω να τους παρακολουθώ, να πηγαίνω στις συναυλίες τους και να περιμένω με ανυπομονησία την καινούρια τους δουλειά.

Κείμενο: Ταξιάρχης Χαλάτσης

Φωτογραφίες και βίντεο: Γιάννης Βογιατζής