kevelKevel είναι μία μπάντα από την Αθήνα που αποτελείται από τους Κωστα Κατσαρό στη σύνθεση και στη κιθάρα, τον Μάρκο Σαμαρά στη κιθάρα, τον Αντώνη Κουμουνδούρο στο μπάσο, και το Θαναση Πολίτη στα τύμπανα. Μόλις κυκλοφόρησαν το πρώτο τους άλμπουμ στο bandcamp σε ψηφιακή αλλά και φυσική μορφή (ένα υπέροχης αισθητικής digipack) και κινούνται στο χώρο της ορχηστρικής post metal.Ο ορισμός φυσικά ήταν πάντα κάτι δύσκολο στη μουσική και ειδικά στη περίπτωση των ταλαντούχων Αθηναίων αυτό ισχύει 2 φορές. Η μουσική τους έχει στοιχεία progressive, έχει στοιχεία post, αλλά έχει και στοιχεία old fashioned metal. Υπάρχουν μέρη στη μουσική τους που είναι κοντά στο black αλλά και στο thrash metal. Συνήθως οι κιθάρες παίζουν με αρκετή παραμόρφωση, αλλά υπάρχουν και στιγμές που προτιμάται (κυρίως για εισαγωγές) ο καθαρός (με λίγο chorus) ήχος της ηλεκτρικής κιθάρας, με ήχο επηρεασμένο από τους Tool. Οι τελευταίοι έχουν επηρεάσει εκατοντάδες ίσως και χιλιάδες μπάντες από άποψη ήχου αλλά και σύνθεσης, της γενιάς μας (περίπου οι μισές δουλειές που φτάνουν στα χέρια μας για κριτική έχουν μέσα τον «σπόρο» αυτής της μπάντας). Υπάρχουν σημεία που διακρίνεις έναν πιο doom ήχο, αλλά κ σημεία που οι Tool εναλλάσσονται με τους Isis (επίσης μπάντα με μεγάλο βαθμό επιρροής στο σημερινό post rock).

H παραγωγή είναι καλή, μα όχι κορυφαία. Το μπάσο κλασικά είναι ο φτωχός συγγενής (και θεματολογικά αλλά και ηχητικά). Τα τύμπανα είναι η απογοήτευση της παραγωγής. Όσο και αν θέλεις να δώσεις αυτό το στυλ, δεν υπάρχει κανένας λόγος τα τύμπανα να είναι τόσο μακριά από τα σημερινά στάνταρτς. Ακούγονται σαν τα τύμπανα μιας μπάντας που ηχογράφησε thrash στο L.A. στα τέλη των 80’s, αρχές 90’s. Ειδικά το ταμπούρο (η μισή παραγωγή κρέμεται κατ εμέ από εκεί) ακούγεται σαν πρόβα ηχογραφημένη με ένα μικρόφωνο στη μέση του στούντιο. Οι κιθάρες είναι στιβαρές και τα samples δίνουν ένα πιο ταξιδιάρικο τόνο στη δουλειά.

Τα κομμάτια είναι όλα καλές συνθέσεις στο επίπεδο που κινούνται. Καλό είναι αυτός ο δίσκος να ακούγεται ολόκληρος, και όχι σε κομμάτια ξεχωριστά. Έχουν μια συνεχή ροή και δομή και τόσες πολλές αλλαγές που συχνά αναρωτιέσαι πως τα θυμούνται, ειδικά ο ντράμερ (παρόλο που το παίξιμό του είναι λίγο basic ώρες ώρες και υπάρχει και η υποψία λαθών σε σημεία που κακώς δεν διορθώθηκαν στo editing).

H μεγάλη απορία μου και το μείον του δίσκου για μένα είναι κατά πόσο μπορεί ένα κοινό να κρατηθεί σε ενδιαφέρον και επαγρύπνηση σε ένα λάιβ με αυτού του είδους τη μουσική και όχι μόνο γιατί δεν έχουν στίχους (αν και παίζει το ρόλο του και αυτό). Κυρίως γιατί ο δίσκος σου προκαλεί ενδιαφέρον στην αρχή, αλλά μετά από 1-2 κομμάτια αρχίζεις να τα ακούς λίγο μονότονα. Δεν υπάρχει η συναισθηματική αντίθεση (χαρά – λύπη) σε αυτά. Επίσης αναρωτιέμαι κατά πόσο αυτό το είδος μπορεί να προωθηθεί με ζωντανές εμφανίσεις, καθώς δεν είναι κομμάτια που ο μέσος ακροατής της ροκ μπορεί να τα ακούσει. Δεν μπορείς να τα ακούς σε ένα μαγαζί και να πίνεις και το ποτό σου. Θέλω να πώ πως, ή είσαι fan ή όχι σε αυτή τη φάση.

Παρόλα αυτά αξίζουν συγχαρητήρια στα παιδιά που κάνουν μία τόσο αξιόλογη καλλιτεχνικά προσπάθεια σε ένα τόσο δύσκολο είδος και μάλιστα στη λάθος (υπο διάλυση) χώρα… θεωρώ πως έχουν χρόνο να διορθώσουν τα λάθη και τις αδυναμίες τους στο 2ο άλμπουμ τους και προσωπικά θα τους προτιμούσα πιο σύγχρονους σε ήχο και πιο ταξιδιάρικους σε συνθέσεις, και λιγότερο «μεταλλάδες», στα χνάρια των Ελλήνων Tuber, ας πούμε. 7,5/10 σε αυτό το ελπιδοφόρο ντεμπούτο!

Ιωάννης Δεγδέκης

Σύνδεσμοι:
https://www.youtube.com/channel/UCFuNPGKyzTN8XDHzr-facPA
http://kevel.bandcamp.com/
https://www.facebook.com/kevelband