Και όμως το έκαναν! Οι Septicflesh επέστρεψαν ξεπερνώντας το «Titan», στο οποίο είχαν φτάσει σε μια ολοκληρωμένη στιγμή της έως τότε καριέρας τους. Ομολογώ ότι τότε παραλήρησα αρκετά για τον δίσκο και αποδείχθηκε τώρα πως υπάρχει και άλλος χώρος – όχι για ανούσιο (εκ μέρους μου) παραλήρημα αλλά για μια ουσιώδη παρουσίαση. Όχι μόνο του «Codex Omega» αλλά και του πως γινόμαστε μάρτυρες του γεγονότος, ότι σε καλλιτεχνικό επίπεδο εξάγουμε παγκοσμίως μια από τις ποιοτικότερες μπάντες από άποψη σύνθεσης και μετουσίωσης οράματος, ακόμη και στο παρακλάδι του underground και ακραίου ήχου, στο οποίο όμως είναι οι αδιαφιλονίκητοι ηγέτες.

Η αρχή γίνεται με το «Dante’s Inferno» που κατεβαίνουμε όλα τα επίπεδα της κόλασης με το μανιασμένο ρεφραίν να αποδίδεται από την έντονη απόδοση φωνητικών και την υστερική κορύφωση της Φιλαρμονικής. Τα ορχηστρικά μέρη γίνονται πιο μεγαλειώδη στο «3rd Testament» για να υποδεχθούν αυτή την φορά την δομή αναποδογυρισμένα, δηλαδή γρήγορο, κοφτό ριφφ κλασικής death metal σχολής και το ρεφραίν πιο αργό.

Και κάπου εδώ φτάνουμε ίσως σε ένα από τα αντιπροσωπευτικότερα και καλοδομημένα κομματια αυτού του δίσκου. Το «Portrait Of A Headless Man», εμπεριέχει τα μεγαλεπίβολα έγχορδα και πνευστά, μια στοιχειωτική γυναικεία χορωδία και φυσικά την μπάντα που όλοι μαζί έχουν υφάνει έναν ιστό γύρω από το τραγούδι – όλα σωστά τοποθετημένα και μετρημένα. Όπως και το παραδοσιακό Αρμένιο πνευστό ντουντούκ του Vahan Galstyan που χρωματίζει «ζεστά» και δεν είναι απλά ένα κερασάκι στην όλη τούρτα, αλλά ζωτικό κομμάτι της αποδοσης της αισθητικης των Septicflesh στην δυστοπία του τραγουδιού. Η λυρική περιγραφικότητα στους στίχους έχω την εντύπωση ότι μας κλέινει το μάτι στο κομμάτι τους «Marble Smiling Face» από το A Fallen Temple του μακρινού 1998… Το τραγούδι είναι και το πρώτο βίντεο από τον δίσκο και είναι εμπνευσμένο από Matrix/ H.R. Giger αισθητική, σε σκηνοθεσία του Γιάννη Συμβώνη γνωστού για την ταινία «Νηπενθές» αλλά και παλιότερα βίντεο των SF καθώς και των Rotting Christ,Nile κ.α.

Η συνέχεια μας επιφυλάσσει ένα ακόμη δυνατό κομμάτι με την ίδια όπως πιο πριν συνταγή, μόνο που εδώ η κιθάρα κινείται σε πιο thrash ύφος και η όλη σύνθεση είναι πιο απλωμένη σε σχέση με πριν, όπως φαίνεται και από την επιλογή του «εξωτικού» ήχου που βγάζει το ούτι του Γιάννη Πουπούλη (γνωστός από Γιαν Βαν). Το «Martyr» είναι αφιερωμένο στην μνήμη της φιλοσόφου, μαθηματικού και αστρονόμου Υπατίας (370-415) που δολοφονήθηκε από τον χριστιανικό όχλο, που μάλλον υποκινήθηκε από τον μετέπειτα άγιο Κύριλο της Αλεξάνδρειας.
Φτάνοντας στο 2ο μισό του δίσκου, η εφιαλτικά πνιγηρή ατμόσφαιρα στιχουργικά για το δυστοπικό παρόν της χειραγώγης που ζούμε τώρα, στο δαιδαλωδες «Enemy Of Truth» εξελίσσεται με την πινελιά των χορωδιακών φωνητικών σε κάτι επικό. Σε μια προσπάθεια ισορροπίας και της ακρότητας και της μελωδίας με την Φιλαρμονική να δίνει έναν τόνο α λα Hans Zimmer και Howard Shore!
Στα «Dark Art» και «Our Church, Below the Sea» έρχεται η μαγευτική μίξη της εναλλαγής καθαρών φωνητικών του Σωτήρη «Annunaki» Βαγιενά και των βοθραλέων του Σπύρου «Seth» Αντωνίου μια συνταγή που έλειψε από αυτόν τον δίσκο, αλλά παραμένει στο DNA της αθηναιικής μπάντας.
To «Faceless Queen» έχει πιο μοντέρνα προσέγγιση στα κιθαριστικά μέρη αλλά και στα φωνητικά του Σπύρου σε κάποια σήμεία που συνεχίζοντας την άνωθι συνταγή, περιπλέκονται ιδανικά με του Σωτήρη, σε ένα κομμάτι με φρενήρη ρυθμό και ιδανικό «σβήσιμο» πάλι με το ούτι.
Το «The Gospels of Fear» με τα πομπώδη Zimmer-ικά ορχηστρικά μέρη (της Batman τριλογίας συγκεκριμένα), είναι ένα από τα μικρότερα σε διάρκεια κομμάτια που έχει φιγουράρει ποτε σε δίσκο των SF, και ουσιαστικά λειτουργεί σαν πρελούδιο για το κλείσιμο που έρχεται με το «Trinity». Στον ορχηστρικά ακραίο ήχο η μελωδικότητα της ακουστικής κιθάρας είναι κάπως αιρετική αλλά πάλι το λελογισμένο πάντρεμα (όπως και σε όλον τον δίσκο) αναδεικνύει το κομμάτι ως σωστή επιλογή και ιδανικό κλείσιμο σε έναν Dead Can Dance απόηχο…

Αυτό το αμάλγαμα όλου του ηχητικού και αισθητικόυ φάσματος της μπάντας είναι το στίγμα του δίσκου αλλά και όλης της καριέρας των Septicflesh. Μπορεί να φταίει το γεγονός ότι η Season Of Mist επανακυκλοφόρησε το Revolution DNA του 1999, πέρσι το καλοκαίρι, που και εκεί είχε γίνει ένα πάντρεμα του goth με το industrial και την κυρίως μέταλ ραχοκοκκαλιά της μπάντας. Κάπως έτσι και τώρα ο εγκέφαλος του εγκυμονούντος τέρατος από το εξώφυλλο του Codex Omega κοιτάει προς πολλές κατευθύνσεις αλλά αυτή την φορά πιο σταθερά, έμπειρα και με νέες προσθήκες (ορχήστρα) παγκοσμίου επιπέδου… Όλα τα στοιχεία είναι ισότιμα μέρη της τελικής δημιουργίας και δεν λειτουργούν μόνο επικουρικά στο σύνολο. Αυτή την φορά στην μετά Communion εποχή τα αιρετικά ανατολίτικα όργανα πηγαίνουν ένα βήμα ψηλότερα το τελικό αποτέλεσμα.

Ονειρικό, sountrack-ικό, βγαλμένο από video games και δυστοπικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας, το Codex Omega, είναι από τώρα υποψήφιος δίσκος της χρονιάς. Μπορεί να μην έχει τα «χιτάκια» του Communion, τον μαζικό ήχο του The Great Mass και το υψηλών στάνταρ παίξιμο του Titan, είναι όμως άλμπουμ με όλη την σημασία της λέξης, με αρχή – μέση- τέλος, και ενιαία ροή που συμπυκνώνει όλα τα θετικά του καταλόγου της μπάντας, σωστά ζυγισμένα και έξυπνα δοσμένα. Μελωδια με τα μοντερνα επιθετικά στοιχεία δοσμένα από ένα πρίσμα πλέον καλοζυγισμένης παραγωγής με ισοτιμη συνοδεια της μπαντας την Φιλαρμονικη Πραγας.

10ος δίσκος στα 27 χρόνια της Αθηναιικής μπάντας. Η πιο απάτητη κορυφή κατακτήθηκε και εμπρός για την επόμενη διάψευση όλων μας. Όραμα, αισθητική, παραγωγή υψηλών προδιαγραφών, τεχνική κατάρτιση επιπέδου και όλα αυτά δοσμένα μέσα από έναν άψογο επαγγελματισμό της ίδιας της μπάντας και του τρομερού team τους. Αναπόσπαστο κομμάτι τους πλέον η Φιλαρμονική της Πράγας και αδημονώ να πιστέψω στο τρελό όνειρο να τους δούμε μια μέρα στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού – και γιατί όχι στην Επίδαυρο! – να εξαπολύουν το ορχηστρικό τους εφιάλτη. Μαζί με την εικαστική τέχνη του Σπύρου που είναι επηρεασμένη από Francis Bacon και Joel Peter Witkin και ντύνει αρμοστά τον ήχο, τους Lovecraft-ιανούς, απόκρυφους αλλά και κοινωνικά έξυπνους στίχους του Σωτήρη, καθώς και τον Krimh ως νέο μέλος πίσω από τα τύμπανα, και φυσικά τον μαέστρο Χρήστο Αντωνίου.

Στα διαδικαστικά, η ηχογράφηση έγινε στα Zero Gravity Studios στην Αθήνα, στα Smecky Studios στην Πράγα λόγω Φιλαρμονικής, και στα Fascination Street Studios στην Στοκχόλμη του Jens Borgen, ύπευθυνου για την παραγωγή του δίσκου μαζί με την μπάντα, αλλά και του mastering και της μίξης.

Σταύρος Παπαγεωργόπουλος

Ακούστε όλοκληρο τον δίσκο εδώ.

“What could be more simple and more complex, more obvious and more profound than a portrait?” – Charles Baudelaire.

Λίστα Τραγουδιών:

 

  1. Dante’s Inferno
  2. 3rd Testament (Codex Omega)
  3. Portrait of a Headless Man
  4. Martyr
  5. Enemy of Truth
  6. Dark Art
  7. Our Church, Below the Sea
  8. Faceless Queen
  9. The Gospels of Fear
  10. Trinity
     

    Οι Septicflesh είναι:

Σπύρος «Seth Siro» Αντωνίου: φωνή, μπάσο
Χρήστος Αντωνίου : κιθάρα, ενορχήστρωση
Σωτήρης «Anunnaki» Βαγιενάς: καθαρά φωνητικά, κιθάρα, 12χορδη κιθάρα
Kerim «Krimh» Lechner: τύμπανα

Άλλοι Μουσικοί
Γιάννης Πουπούλης: ούτι (στα «Martyr» & «Faceless Queen»)

Vahan Galstyan: ντουντούκ (στο «Portrait Of A Headless Man»)

Ορχήστρα:

FILMharmonic Orchestra της Πράγας υπό την διεύθυνση του Adam Klemens

Χορωδία
Υψίφωνες: Φλώρα Τζίνη, Χριστίνα Αλεξίου, Μαργαρίτα Παπαδημητρίου

Alti: Αντωνία Δεσπούλη, Κάνδια Μπουζιώτη, Κυριακή Τροχάνη

Τενόροι: Μιχάλης Πλατανιάς Michalis, Ρωμανός Παπαδημητρίου

Βαθύφωνοι: Νίκος Τσαχαλίνας, Ρωμανός Παπαδημητρίου

Υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση της Μαργαρίτας Παπαδημητρίου.

Χρήσιμοι σύνδεσμοι:
http://www.septicflesh.com/
https://www.facebook.com/septicfleshband
https://septicflesh.bandcamp.com

papagΟ Σταύρος Παπαγεωργόπουλος είναι συντάκτης στο rockap από το 2014, έχει ασχοληθεί με το ραδιόφωνο και του αρέσει να γράφει για μουσική.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ