Οι Beggar’s Blues Diary επανασυστήνονται στο κοινό τους μέσα από τη δεύτερη ολοκληρωμένη δουλεία τους με τίτλο “Back to basics”, η οποία κυκλοφόρησε μετά το “Pavement Stories” του 2009. Σε αυτήν την κυκλοφορία τα βάρος των συνθέσεων σηκώνει εξολοκλήρου ο Γιάννης Πασσάς ( φωνή, κιθάρες), ειδικά μετά την αποχώρηση του Γιώργου Βάνα από τα φωνητικά του γκρουπ, ενώ συμμετέχουν ο Νίκος Chilli Σαββίδης (μπάσο) και ο Άγγελος Τάνης (ντραμς) , ο οποίος πλέον έχει αντικατασταθεί από τον Αλέξη Γαβρά. Το cd περιλαμβάνει ένα πολυσέλιδο βιβλιαράκι το οποίο ανοίγει και στην πίσω όψη του γίνεται μια αφίσα με τα μέλη του γκρουπ. Ακούγοντας το cd track by track έχουμε τα εξής:

Εισαγωγικό κομμάτι του άλμπουμ είναι το No more, το οποίο εισάγεται με την ζεστή παρουσία της ακουστικής κιθάρας να πλημμυρίζει με νότες τα ηχεία και την φωνή του Γιάννη Πασσά να αντεπεξέρχεται πλήρως των προσδοκιών μιας folk μπαλάντας και μας εισάγει στο σαφώς πιο ηλεκτρισμένο Distant smile με τις επιθετικές κιθάρες και το hard rock προσανατολισμό. Τρίτο κομμάτι στο cd συναντάμε το Underdogs με σαφώς πιο hard ροκ διαθέσεις και μεταλλικό σχεδόν ηχόχρωμα, μόνο που τα φωνητικά δεν έχουν βάθος και σου αφήνουν μια ξερή αίσθηση, αδικώντας την πολύ καλή ηχογράφηση των οργάνων ενώ στο The river που ακολουθεί επανέρχονται σε ικανοποιητικό επίπεδο και σε συνδυασμό με τις δεδομένα εξαιρετικές κιθάρες, το αποτέλεσμα είναι ένα πανέμορφο desert rock anthem. Έπεται το A hard case με το βαρύ κιθαριστικό ηχόχρωμα αλλά και εδώ δυστυχώς τα φωνητικά ακούγονται επίπεδα και η τελική μίξη αδικεί σαφώς το κομμάτι αφού τα ντραμς και τα μπάσα βρίσκονται ξεθωριασμένα στο βάθος του κομματιού, αφαιρώντας κάμποσο από τον όγκο που πάσχισαν να δώσουν. Το Jaded Jesus είναι μια stoner-ικη κατασκευή με βαριά αλληλοεπικαλυπτόμενα κιθαριστικά riffs και έξοχα σόλο χτισμένα πάνω στο ρυθμό, σε ταιριαστή σύμπνοια με τα ντραμς ενώ το Wasted me που ακολουθεί ,βάζει τις βάσεις για μια γερή mexicana ηχογράφηση με desert κιθάρες ,οι οποίες αναπτύσσονται με διαδοχικά κύματα ηλεκτρισμού. Όγδοο κομμάτι στο cd βρίσκουμε το C’mon με φοβερό groovy ρυθμό και κοφτές κιθάρες που απογειώνουν το μελωδικό ρεφραίν από το οποίο όμως λείπει εξίσου λίγο ηχητικός όγκος και έρχεται η μεγάλη έκπληξη του cd, το Hide me με την Αθηνά Ρούτση να αναλαμβάνει τα φωνητικά και να απογειώνει μια υπέροχη ακουστική μπαλάντα που βάζει τα γυαλιά ακόμα και στους P.Simon & A. Garfunkel , με την εύθραστη φωνή της να ισορροπεί τρυφερά ανάμεσα στα παλλόμενα χάδια της ακουστικής κιθάρας. Με το Dove οι Beggar’s Blues Diary μας επαναφέρουν στην hard rock πραγματικότητά τους και κλείνουν εξαίσια το άλμπουμ με το Lazy Sundays, με τα σκουπάκια στην ντραμς και την νωχελική κιθάρα να κρατάνε ένα στακάτο τέμπο που ερωτοτροπεί με την blues παράδοση.

Ως σύνολο οι Beggar’s Blues Diary έχουν προφανώς κερδίσει το στοίχημα με τις όμορφα δομημένες συνθέσεις τους και την άνεσή τους να αλλάζουν ύφος και στυλ δημιουργώντας κάτι αρκετά δικό τους. Τα λίγα ψεγάδια της ηχογράφησης απλά θα πρέπει να προσεχτούν στο μέλλον ενώ τους οφείλουμε και ένα μεγάλο ευχαριστώ για την αποκάλυψη που ακούει στο όνομα Αθηνά Ρούτση.

Tracklist:
1)No more
2)Distant smile
3)Underdogs
4)The river
5)A hard case
6)Jaded Jesus
7)Wasted me
8)C’mon
9)Hide me
10)Dove
11)Lazy Sundays

http://www.myspace.com/beggarsbluesdiary

Βασιλειάδης Δημήτρης