…στον Κωνσταντίνο Σταύρου

Καταρχάς καρντάσια, μιας και μου έχει λείψει η Θεσσαλονίκη, για πείτε μου 5 πράγματα σχετικά με την πόλη. Πως είναι τα πράγματα εκεί, σε μουσικό και γενικότερα πολιτιστικό επίπεδο;

Πανταζής: Σε μια εποχή γενικότερης μαλθακότητας και ακινησίας που ζούμε, μπορώ να πω ότι η μουσική σκηνή της Θεσσαλονίκης αντιστέκεται σθεναρά. Όλο και περισσότερες μπάντες αλλά και μεγάλα ονόματα της μουσικής σκηνής κάνουν πλέον στάση και στη Θεσσαλονίκη και όχι μόνο στη Αθήνα, και το διψασμένο για live κοινό της Θεσσαλονίκης ανταποκρίνεται πάντα και υποστηρίζει κάθε θετική κίνηση που προσπαθεί να γίνει. Για τη metal σκηνή συγκεκριμένα, συνεχόμενα live από underground αλλά και ανερχόμενες μπάντες είναι πολύ συχνό φαινόμενο πλέον στην πόλη μας, τα οποία και χαίρουν μεγάλης αποδοχής. Αλλά αυτό που πιστεύω ότι λείπει περισσότερο από την Θεσσαλονίκη, εδώ και πολλά χρόνια, είναι η διοργάνωση ενός metal festival. Τουλάχιστον μπάντες για να το στηρίξουν υπάρχουν σίγουρα. Ελπίζουμε να το δούμε και αυτό σύντομα κάποια στιγμή στην πόλη μας.

Από το demo του 2008 μέχρι σήμερα που κυκλοφόρησε ο δίσκος σας, πόσα πράγματα έχουν αλλάξει στη μπάντα;

Πασχάλης: Βιώσαμε αποχωρήσεις μελών με ταυτόχρονη υποδοχή καινούργιων άλλοτε γνωστών παιδικών φίλων όπως ο Ορέστης αλλά και προηγουμένως αγνώστων στη περίπτωση του Κωστή. Αυτό το καλοκαίρι ο Κωστής κλείνει δύο χρόνια στην μπάντα ενώ ο Ορέστης τον πρώτο του χρόνο. Σε μουσικό επίπεδο, γνωρίζεις και εσύ καλά πως όταν ξεκινάς μια μπάντα ξεκινάς και τους πειραματισμούς μέχρι να καταλήξεις σε αυτό που πάνω-κάτω θες να ακούγεται έξω. Νομίζω με το καινούργιο line-up έχουμε κατασταλάξει και σε ότι αφορά τον ήχο μας.

Είχαμε την τύχη να μοιραστούμε τη σκηνή σε εκείνη τη συναυλία στο Rodeo, τον Απρίλη του 2009.Τότε μάλιστα είχατε γνωρίσει και τον Κωστή, τον τωρινό σας drummer, που έπαιζε με τους Homicide. Μέσα από τις συναυλίες σας, πόσα και ποια σημαντικά άτομα έχετε γνωρίσει;

Πανταζής: Το πιο σημαντικό ήταν που γνωρίσαμε εσένα (γέλια)! Από τα πρώτα κιόλας μας live, σε κάθε συναυλία ερχόμασταν σε επαφή με πολλά άτομα. Έχουμε γνωρίσει μπάντες και μέλη και έχουμε κρατήσει από τότε επαφή με πολλά από αυτά και φιλικά αλλά και πάντα με την σκέψη της μουσικής συνεργασίας κάποια στιγμή στο μέλλον…Υπήρξαν επίσης διοργανωτές που μας φέρθηκαν με τον καλύτερο τρόπο, μας έβαλαν σπίτι τους να κοιμηθούμε αλλά και άλλοι που ακόμα χρωστάνε τα *αμισιάτικα… Τέλος πάντων, υγεία να έχουμε και να κοιτάμε μόνο μπροστά.

Κοντά στα Χριστούγεννα του 2009 που είχαμε βρεθεί πάλι, είχα ακούσει κάποια κλιπάκια από τα τραγούδια του δίσκου, ο οποίος τελικά βγήκε κοντά στο Πάσχα του 2011.Τι μεσολάβησε από τότε ως τώρα; Δουλειά στο studio, αναζήτηση δισκογραφικής στέγης, ένας συνδυασμός αυτών των δύο;

Πασχάλης: Το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα του 2008 το πέρασα στην Αμερική στο οποίο όμως δούλεψα τα πρώτα κομμάτια και ιδέες που είχα στο μυαλό μου. Προσπάθησα να διαμορφώσω έναν solid ήχο τον οποίο δουλέψαμε αργότερα με τα παιδιά μέσα στο 2009. Ολοκληρώσαμε τα μισά σχεδόν κομμάτια του δίσκου και τα προωθήσαμε με live σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Προς τα τέλη του 2009 μπήκαμε στο studio και αρχίσαμε να τα γράφουμε έως και αρχές καλοκαιριού του 2010, δηλαδή πάνω κάτω ένα 6μηνο. Στη συνέχεια ακολούθησε η μίξη και το mastering του δίσκου σε διαφορετικό studio τα οποία καλώς ή κακώς πραγματοποιήθηκαν σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Αφού λοιπόν είχαμε έτοιμο υλικό στα χέρια μας, πριν καλά καλά αυτό ολοκληρωθεί, ξεκινήσαμε να ψάχνουμε δισκογραφική ενώ παράλληλα μας έκατσε και η συνεργασία με τον Κατσιώνη. Ενώ πήραμε πολύ γρήγορη θετική απάντηση από 2 εταιρίες του εξωτερικού συνεχίσαμε να στέλνουμε υλικό χωρίς όμως κάποιο ουσιαστικό αποτέλεσμα. Έτσι αφού γυρίσαμε το videoclip τον Οκτώβρη του 2010 ένα μήνα μετά υπογράψαμε και τα συμβόλαια με την Casket Music για την κυκλοφορία του δίσκου, μια κυκλοφορία η οποία έγινε το Πάσχα του 2011.

Ο δίσκος έχει παγκόσμια διανομή μέσω της Casket Music. Πόσο δύσκολο ήταν να βρεθεί δισκογραφική για να κυκλοφορήσει και να κάνει τη διανομή στο άλμπουμ;

Πανταζής: Τίποτα δεν είναι δύσκολο αν το κυνηγήσεις και το πιστέψεις πραγματικά. Όπως ανέφερε και ο Πασχάλης πιο πριν, είχαμε στο μυαλό μας πολλά ονόματα δισκογραφικών, τα βάλαμε όλα κάτω, στείλαμε e-mail και promo discs και καταλήξαμε πιστεύω στην καλύτερη δυνατή επιλογή για εκείνη τη στιγμή που βρισκόμασταν. Από τη στιγμή πού νιώθαμε εμείς έτοιμοι, είχαμε το υλικό μας έτοιμο στα χέρια μας και πήραμε την απόφαση να δούμε το μέλλον μας σαν μπάντα πιο σοβαρά, τα περί εταιρίας, όσο και να φαίνονται «φοβερά» ήταν απλά διαδικαστική υποχρέωση. Παρόλα αυτά έχω κρατήσει να θυμάμαι το γράμμα που έστειλε η Nuclear Blast στο σπίτι λέγοντας ότι λυπούνται δε μπορούν να μας πάρουν κλπ…

Ο ήχος είναι σε γενικές γραμμές καλός, τα τύμπανα και το μπάσο έχουν όγκο, τα φωνητικά δε σκεπάζουν τα όργανα… Ωστόσο, οι κιθάρες δε μου φαίνεται να έχουν το συνηθισμένο για το στυλ gain. Δε βγαίνουν τόσο ογκώδεις, αλλά οι νότες ξεχωρίζουν. Ήταν επιδίωξή σας να «θυσιάσετε» τον όγκο, ώστε να ακούγονται πεντακάθαρα όλες οι αλλαγές στις νότες;

Πασχάλης: Με τις κιθάρες είχαμε αρκετά προβλήματα ώσπου να βρούμε τον κατάλληλο ήχο και χροιά, αλλάζαμε ενισχυτές και προσομοιώσεις και γενικότερα παίζαμε με τον ήχο τους για αρκετό διάστημα. Σκέψου μόνο ότι έγραψα τις κιθάρες του δίσκου από την αρχή ως το τέλος 3 φορές!!! Εκ τον υστέρων βέβαια ο Φώτης (ο άνθρωπος που έκανε τη μίξη και το mastering) πρότεινε την λύση του re-amping με καινούργια σήματα αλλά καταλήξαμε να δουλέψουμε με τα ήδη υπάρχοντα και προσπάθησε να τα φέρει σε ένα καλό επίπεδο. Θα μπορούσε βέβαια να είχε τσιμπήσει λίγο παραπάνω την ένταση τους στη μίξη και να βγει τελικά ένα καλύτερο mastering η αλήθεια είναι για να βρεις εσύ και ένας άλλος reviewer αυτό το je ne sais quoi που έψαχνε στον ήχο! Όπως και να χει το τελικό αυτό στάδιο έγινε λίγο βεβιασμένα μιας και δεν καθυστερήσαμε καθόλου στο να στείλουμε το master cd όταν μας το ζήτησε η εταιρία.

Γενικότερα, πόση δουλειά έπεσε στο studio; Πέρα από τους συνεργάτες σας στις ηχογραφήσεις, θα ήθελα να μάθω αν υπάρχει και καμιά ενδιαφέρουσα ιστορία κατά τη διάρκεια της διαδικασίας.

Πασχάλης: Ναι υπάρχει ένας πολύ σημαντικός συνεργάτης με τον οποίο είναι στα μαχαίρια πολλές μπάντες και λέγεται μετρονόμος! Πέρα απ’ την πλάκα μπορώ να πω ότι η ηχογράφηση είναι μια επίπονη διαδικασία που υποβάλεις τον εαυτό σου (χέρια / πόδια) να υποταχθεί σε αυτό το μικρό κλικ-κλικ. Αν εξαιρέσεις τα άπειρα tries που πετάξαμε μέχρι να βγει το πιο καλό «παίξιμο» σε συνάρτηση με τον επιθυμητό προσωπικό ήχο ή τέλος πάντων κάτι κοντά σε αυτά που φανταζόμουν θα έλεγα ότι μόνο κερδισμένοι βγήκαμε ακούγοντας το ολικό αποτέλεσμα. Για το μέρος της μίξης και φινιρίσματος του ήχου δεν είμαι αρμόδιος να μιλήσω μιας και το εμπιστευτήκαμε στα χέρια του Φώτη. Νομίζω ότι έκανε καλή δουλειά μιας και είναι άνθρωπος που έχει δουλέψει με μεγάλα ονόματα, όχι απαραίτητα metal. Στο συγκεκριμένο δίσκο δεν ανακατεύτηκε κανένας ο οποίος θα επέβαλε τη γνώμη του για το πως θα ήταν καλύτερα τα κομμάτια μιας και αυτό το μέρος το ανέλαβα εγώ προσωπικά αλλά σίγουρα θα μας ενδιέφερε στον επόμενο να πάρουμε και να ακολουθήσουμε μια γνώμη κάποιου έμπειρου και βγαλμένου στη metal μουσική αγορά.

Θα ήθελα να σταθώ λίγο στο θέμα των καθαρών φωνητικών. Παρά το γεγονός ότι τα brutal φωνητικά είναι πάρα πολύ καλά, τα καθαρά δε μου ακούγονται να έχουν αποδοθεί και τόσο καλά. Επίσης, η χροιά μου φαίνεται πιο πολύ doom ή heavy / power, παρά metalcore. Ωστόσο, νιώθω ότι δε θα κολλούσαν με κανέναν τρόπο brutal σε αυτά τα σημεία. Πόσο απαραίτητα είναι τα καθαρά φωνητικά στη μουσική των Bewized;

Πασχάλης: Πως θα σου φαινόταν αν οι Trivium σταματούσαν τα καθαρά φωνητικά; Θα ήταν μια ακόμα νέο-thrash μπάντα και είμαι σίγουρος θα σου περνούσαν απαρατήρητοι… Αυτό λοιπόν που κάνει μια μπάντα να έχει χαρακτήρα και καλώς ή κακώς την στιγματίζει είναι κατά πρώτο λόγο η φωνή η οποία είναι συνήθως επέκταση του είδους που αντιπροσωπεύει. Οι Bewized είναι μια κατ εξοχήν -CORE μπάντα στην οποία θέλουμε να εναλλάσσουμε groove ρυθμούς με καθαρές μελωδίες. Όσο «ριψοκίνδυνο» και αν είναι αυτό εμείς περνάμε καθαρά το μήνυμα και υποστηρίζουμε τέτοιου είδους μουσικές εναλλαγές είτε είναι αρεστές είτε όχι. Τα φωνητικά βοηθούν πολύ σε αυτό το επίπεδο και σε καμιά περίπτωση δε βάζω σε αυτά ταμπέλες τύπου doom, heavy, power ή gay-ικων metalcore. Όπως συνηθίζω να λέω και στα live μας: Είμαστε οι Bewized και παίζουμε Bewized! Πάνε λοιπόν τώρα και άκου άφοβα τους Five Finger Death Punch (γέλια)! 🙂

Στιχουργικά τώρα, η θεματολογία είναι η τυπική metalcore «θυμός-οργή-μοναξιά-αναρχία» ή κρύβεται κάτι άλλο πίσω από τις γραμμές;

Πασχάλης: Όπως λέει και ο τίτλος του δίσκου «The Scorch of Rage» τόσο η μουσική, οι στίχοι αλλά και το artwork έχουν να κάνουν με το συναίσθημα της οργής (splinters of shattered halos, shape on me horns of demise / I want to smother, leave you asphyxiating and quit your life so callously before the dawn brings you in) αλλά και πως κάποιος μέσα από μια τέτοια ψυχική κατάσταση μπορεί να ανταπεξέλθει (time to march towards a revolution, no pity, damnation to enemy’s nation), να επιβιώσει (what didn’t kill me made me stronger) και να σταθεί στα πόδια του (to put the pieces back in place and stand up sober). Οργή για προσωπικές ήττες και απογοητεύσεις τόσο σε διαπροσωπικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο- σε μια εποχή η οποία μαστίζεται από το αίσθημα της ηττοπάθειας ο χαρακτήρας που προσπάθησα να περιγράψω βρίσκεται στην πρώτη γραμμή έτοιμος να σταθεί απέναντι στον τύραννο (shall stand against you goddamn tyrant) και να αγκαλιάσει ανώτερα ιδεώδη (release me from this materialized world and exhale the perfection) μακριά από τον υλισμό που διαφθείρει τον ψυχικό μας κόσμο, «καίγοντας» έτσι να καταλήξει να δει την άπειρη ομορφιά στην άκρη του ορίζοντα (somewhere, where the two worlds collide, all the way to the edge there’s an endless sunshine). Τέλος, το Redeemer κρύβει ένα βαθύτερο νόημα για εμένα και τον αδερφό μου προς τον άνθρωπο που μας έφερε στη ζωή και πλέον δε βρίσκεται μαζί μας.

Παρατήρησα αρκετά hooks, με πιο κραυγαλέο το «What didn’t kill me,made me stronger» του «Laceration Of Innocence». Πέρα από το ότι είναι δυνατές φράσεις, είναι και τοποθετημένες έτσι ώστε να δίνουν σύνθημα για πανζουρλισμό σε live περιβάλλον. Αυτή τη λογική ωστόσο, μερικοί την κατηγορούν σαν εφέ, χωρίς ουσιαστικό λόγο ύπαρξης. Τόσο στη δική σας δουλειά, όσο και γενικότερα στη σκληρή μουσική, θεωρείτε ότι χρειάζονται στίχοι-συνθήματα;

Πανταζής: Ξεχνάς τα «Bow down you piece of s*it» του Exhaling Perfection το «I shall be back» του Sober και το «Bloodless» του Cyanide Blood. Το μήνυμα είναι απλό: όποιος δεν τα γουστάρει, δεν ακούει Bewized. Ναι θέλουμε τέτοια «πιασάρικα» ξεσπάσματα για να μπορεί ο κόσμος και να τα απομνημονεύει εύκολα και να χει λόγο να δώσει κάνα κλωτσομπουνίδι, lol. Πέρα από την πλάκα, τα breakdowns είναι αναπόσπαστο κομμάτι των Bewized, end of the story.-

Πως βλέπετε τα πράγματα στην ελληνική σκηνή, αυτό τον καιρό;

Πασχάλης: H ελληνική σκηνή και συγκεκριμένα η ποιότητα στο ελληνικό metal, ανεβαίνει. Ποιος αμφισβητεί το «The Great Mass» τη δισκάρα που έβγαλαν οι Septic Flesh; Παρόλα αυτά μικρότερες μπάντες δυσκολεύονται να ακουστούν και να τραβήξουν το ενδιαφέρον των νέων εδώ στη χώρα μας είτε γιατί τα αυτιά τους δεν είναι συνηθισμένα σε growls είτε γιατί εσκεμμένα δεν γουστάρουν να σε υποστηρίξουν. Το τελευταίο μπορώ να στο διαβεβαιώσω πέρα από κάθε αμφιβολία αλλά αυτό είναι θέμα άλλης συζήτησης. Πάμε λοιπόν να καταργήσουμε αυτά τα standards πρώτα και μετά έλα να συζητήσουμε σε νέα βάση για το πόσο *αμάνε οι Psycho Choke στα live τους και για το πόσο θα μας χαροποιούσε μια επανένωση των Revolting Breed!

Το release party πως πήγε; Γενικότερα, τι ανταπόκριση υπάρχει μέχρι ώρας για το δίσκο;

Πανταζής: Το release party διοργανώθηκε με σκοπό να έρθουν όλοι οι κοντινοί μας φίλοι και όχι μόνο, τόσο σε επαφή με το δίσκο όσο και με το κάθε τραγούδι ξεχωριστά. Θέλαμε η μουσική μας να αναμιχθεί με ένα γενικότερο metal playlist και να δεθεί με αυτό, έτσι ώστε να γίνει πιο αντιληπτό στο κοινό αλλά και μέσα από αυτή τη διαδικασία να μπορέσουμε να ξεχωρίσουμε και να αναδείξουμε τον προσωπικό μας ήχο. Η ανταπόκριση του κοινού μπορώ να πω ότι μας εξέπληξε θετικά, κάτι το οποίο σημαίνει ότι πετύχαμε το στόχο μας! Τα data των πωλήσεων θα μας τα γνωστοποιήσει η εταιρία 6 μήνες μετά την κυκλοφορία του, δηλαδή κατά Οκτώβρη μήνα. Εμείς πάντως μέσω του official site μας (www.bewizedofficial.com/store) στέλνουμε αβέρτα cdακια και t-shirt σε Ελλάδα και εξωτερικό. Η παραγγελία είναι απλή και εύκολη με ένα μόνο κλικ!

Κλείνοντας, μια ερώτηση βαθύτατα πολιτιστικού χαρακτήρα: Τον Αθανάσιο Διάκο τον σούβλισαν ή τον καλαμάκωσαν; (κοινώς, κλείστε όπως θέλετε! XD)

Πανταζής: Για να μην πάρω το μέρος κανενός σ αυτό το φλέγον ζήτημα θα πω ότι τον σούβλισαν με καλαμάκι (γέλια)!

Πασχάλης: Σε ευχαριστούμε για αυτό το in-depth scanning που έκανες, σημαίνει πολλά για εμάς να μπορούμε να βρίσκουμε ευκαιρίες και να λέμε στον κόσμο για το ποιοί είμαστε καθώς επίσης και να μοιραζόμαστε μαζί σας τις σκέψεις μας και τα μελλοντικά σχέδια της μπάντας. Τα λέμε λοιπόν μετά το προγραμματισμένο summer tour στην Αγγλία από τα μέσα Ιουλίου έως αρχές Αυγούστου (είναι ανεβασμένο στην ανανεωμένη myspace σελίδα μας στο www.myspace.com/bewizedofficial). Καλό καλοκαίρι σε όλους!

http://www.myspace.com/bewizedofficial