Η πορεία των Διάφανων Κρίνων, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το Αn και το Gagarin, καθώς την περίοδο που εμφανιστήκαμε, υπήρξαν οι χώροι που μαζί με το Ρόδον και το «Στον Αέρα» φιλοξένησαν τις πρώτες μας συναυλίες. Θεωρώ πως στο Αn τα Κρίνα, έδειξαν τον πιο έντονο, παθιασμένο και χαοτικό εαυτό τους. Και όλα αυτά μέσα σ’ ένα γενικότερο κλίμα διονυσιασμού, που ανύψωνε την καθημερινότητα όλων μας, συγκροτήματος και θεατών, σ’ένα γιορτινό βάθρο. Ήταν από τις καταστάσεις εκείνες που ένιωθες πως το να μοιράζεσαι τα συναισθήματά σου με τους άλλους, είναι μια ιερή στιγμή της ανθρώπινης φύσης. Και πως η φράση του Νίτσε «η νύχτα είναι κι αυτή ένας ήλιος» αποκτούσε την πραγματική της υπόσταση.

Διαβάστε την συνέχεια στο GreekRock.gr