Με το που ανοίγει το μάτι μου το πρωί, βάζω καφέ και τα Μωρά στη Φωτιά στην Playlist μου ώστε να ξαναέρθω στο κλίμα του χθεσινού live που παρακολούθησα, έτσι δεν γίνεται μετά από κάθε συναυλία που σας απογειώνει; Την επόμενη μέρα έχουν την τιμητική τους πάλι, ακούγοντας συνεχώς τα τραγούδια τους, σαν να κρατάς για λίγο ακόμα το ταξίδι μέσα σου, μη θέλοντας να τελειώσει.

Τα Μωρά στη Φωτιά είναι από τα λίγα συγκροτήματα που αντέχουν το βαρύ όνομα στις πλάτες τους και μετά από 20+ χρόνια από την έναρξή τους… λάθος… ο Στέλιος ( Σαλβαδόρ ) το έχει αντέξει όλο αυτό και το κρατάει ζωντανό, περνώντας μέσα από χιλιάδες κύματα, γιατί χρειάζεται μεγάλη υπομονή και μεγάλη μαεστρία να καταφέρνεις πέρσι να παίζεις  με μια συγκεκριμένη σύνθεση μελών και φέτος να εμφανίζεσαι με νέο ντράμερ, κιθαρίστα, μπασίστα. Μεγάλος μαέστρος ο Στέλιος λοιπόν, αφού καταφέρνει με όποιον κι αν παίζει, να βγάζει προς τα έξω τον αέρα που θέλει και να μην φαίνεται καμιά διαφορά στον ήχο τους.

Το μαγαζί γεμάτο, ο κόσμος περιμένει με αγωνία και τα Μωρά στη Φωτιά ανεβαίνουν στην σκηνή, μαζί με 2 πνευστά, όπου δίνουν άλλο αέρα στα τραγούδια τους και πλέον χωρίς πλήκτρα ( δεν γνωρίζω αν είναι μόνιμο αυτό ).

Το κοινό ζεστό, δείχνοντας να ανεβαίνει η αδρεναλίνη του σε κάθε επικό άκουσμά τους, όμως η απογείωση αργεί να έρθει για την ώρα. Τα Μωρά δείχνουν κουρασμένα, ίσως από το προηγούμενο Live που δώσανε πριν 2 μέρες στην Ξάνθη, κάποια λαθάκια στο παίξιμο τους άρχισαν να γίνονται ορατά. Είμαι σίγουρος όμως ότι θα ξυπνήσει ο Στέλιος, ίσως με το θερμό κοινό, ίσως με τα παλιά τραγούδια που ξυπνάνε μνήμες…. έτσι και έγινε. Ο μύθος που περικλείει αυτό το συγκρότημα τους αγκάλιασε και ξαφνικά ένιωθες πως μέσα στο μαγαζί τα vibes και το feeling ταρακουνούσαν τα πάντα μέσα μας.

Το επόμενο μισό μέρος ήταν όπως ακριβώς το περίμενα, γεμάτο ένταση, πάθος, ενέργεια, παίρνοντας το «Παυσίπονό» μας και φόρα για μια βόλτα «Κάτω στην πόλη» με τα κορμιά ιδρωμένα και μεθυσμένα από τους ήχους των αγαπημένων μας τραγουδιών. Άλλη μια υπέροχη συναυλία που θα μας μείνει αξέχαστη. Εις το επανιδείν!

Κείμενο & Φωτογραφίες : Νίκος Γραμμάτος