Δεν είμαι ο μόνος που έχω αναμνήσεις, στιγμές, εικόνες και βιώματα με τα Διάφανα Κρίνα και τον Θάνο Ανεστόπουλο. Χιλιάδες κόσμος απόψε θα έχει βάλει να παίζουν τα Κρίνα και ταξιδεύουν με την φωνή του Θάνου, μια φωνή που σίγησε και δεν θα ακουστεί ξανά ζωντανά.

Τα Κρίνα ήρθαν στην ζωή μου κάπου στο 1998, όντας 14χρονών τότε, και αυτό που θυμάμαι ότι με μάγεψε από το πρώτο άκουσμα, ήταν ο στίχος αλλά και η εκφραστική και μπάσα φωνή του Θάνου.

Δυο χρόνια μετά, μέσα στο 2000, θα έρθει στην πόρτα μου το single «Είναι που όλα ήρθαν αργά», σταλμένο από τον Κώστα Βάμβουκα ο οποίος είχε πέσει πάνω στην ιστοσελίδα της ραδιοφωνικής μου εκπομπής. Έκτοτε άνοιξε μια πόρτα επικοινωνίας με τον Κώστα και αργότερα με τον Θάνο. Ήδη τους είχα δει live και η αγάπη μου άρχισε να μεγαλώνει. Την ίδια χρονιά θα κυκλοφορήσουν τον δίσκο «Ευωδιάζουν αγριοκέρασα οι σιωπές».  Ο δίσκος φτάνει στα χέρια μου ένα μήνα πριν κυκλοφορήσει στα δισκάδικα, σε ένα αντιγραφικό cd που ακόμα έχω και φυλάω στην δισκοθήκη μου. Τα εξώφυλλα ήταν ζωγραφισμένα από τον Θάνο.

12382_1634416736697318_1444053922_n

CD2

Εκείνες τις εποχές, το ίντερνετ ήταν αγνό, δεν υπήρχαν πολλές πληροφορίες, πόσο μάλλον για την μουσική που γουστάραμε να ακούμε. Έτσι λοιπόν μαζευόμασταν όλοι στο κανάλι #Diafana_Krina στο Mirc το οποίο είχε δημιουργήσει ο συντοπίτης μου Γιώργος Μ. και εκεί μέσα βρισκόμασταν όλοι οι φίλοι των Κρίνων, μοιράζαμε mp3 και πληροφορίες. Πολλές φορές βρισκόμασταν στην Θεσσαλονίκη και γινόμασταν όλοι μια παρέα, πότε παίζοντας κιθάρα σε κάποιο πάρκο,  πότε σε κάποιο μπαράκι ή σε κάποιο live των Κρίνων στον Μύλο και στην Υδρόγειο. Ακόμα και με τα ίδια τα Κρίνα είχαμε βρεθεί να πίνουμε μπύρες και να τα λέμε. Το ίδιο συνέβαινε και στην πόλη μου την Καβάλα όταν μας επισκέπτονταν.

Αργότερα βρίσκω το σταθερό τηλέφωνο του σπιτιού του Θάνου και ανά καιρούς με θυμάμαι να καλώ, να το σηκώνει η τότε γυναίκα του και να ζητάω να μιλήσω μαζί του. Κουβέντες για την μουσική τους, για τα σχέδια, για το πώς πάει ο δίσκος και οι συναυλίες, για γυναίκες, για μουσική, για τα δικά μου όνειρα να φτιάξω τις μουσικές μου.

Για τις συναυλίες τι να πρωτοθυμηθώ και τι να πω; Όλοι έχουμε ζήσει ανάλογες στιγμές. Θα αναφέρω χαρακτηριστικά τις συναυλίες στον Μύλο στην Θεσσαλονίκη, να παίζουν τον «Μπλε χειμώνα», η ένταση να είναι σε τόσο υψηλά επίπεδα που ένιωθα κοκαλωμένος, μουδιασμένος, χαμένος μέσα στις μελωδίες και τα ξεσπάσματα. Να χτυπιέμαι ασταμάτητα με το «Μικρές αλήθειες» και να ουρλιάζω τους στίχους:

«Γιατί να χάνομαι για πάντα στη φωνή σου

να κλείνουν οι πληγές μου μόνο με φιλιά;

Έχει γεμίσει το μπουκάλι μου μ’ αλήθειες

μα η καρδιά σου είναι ένα ψέμα απ’ το βορρά.

 

Ας είν’ τα χέρια σου, τα μάτια και η πνοή σου

να μ’ αγκαλιάζουν αιώνια ψεύτικα,

να με κοιτάζουνε φευγαλέα ερωτικά,

να ξεφυσάει η πνοή σου απ’ το βορρά.».

 

Δεν θα μακρηγορήσω άλλο και θα μοιραστώ μαζί σας κάτι τελευταίο.

Ήταν 2003 όταν βρέθηκα να ζω στην Θεσσαλονίκη για έναν χρόνο. Καλώ τον Θάνο στο τηλέφωνο και αρχίσαμε να τα λέμε. Του λέω «Θάνο, δεν μένω πια στην Καβάλα, ήρθα στην Θεσσαλονίκη», μου λέει «Γυναίκα;», «ναι» λέω και αρχίζουμε να γελάμε.

 

Καλό ταξίδι φίλε …

Νίκος Γραμμάτος