cassettes… η συνέχεια του πρώτου μέρους (δείτε εδώ)

6. Κορνηλία – Tsopana Rave

Η ιστορία της Κορνηλίας,είναι ότι κανείς δεν ξέρει πώς γράφτηκε και κυρίως ποιος την έγραψε! Το μόνο σίγουρο όμως είναι ότι οι Τσοπαναραίοι δεν υπήρχαν πριν από αυτό το τραγούδι. Τότε ο Duru και ο Δημήτρης (Καλαντζής) ήταν σε μια heavy metal μπάντα, ενώ ο Τάκης (Σπυρόπουλος) έπαιζε με άλλο συγκρότημα. Ωστόσο, βρίσκονταν κάποιες φορές στον πρώτο χώρο του live studio και τζαμάρανε.
Σε μια από τις πρόβες, ο Νίκος σηκώνει τον Δημήτρη από τα drums ώστε να παίξει ο ίδιος και παροτρύνει στον Δημήτρη να τραγουδήσει. Κάπως έτσι προέκυψε το ριφ της Κορνηλίας με τον Δημήτρη να αυτοσχεδιάζει στους στίχους, χωρίς να βγαίνει κάποιο νόημα από αυτούς, αυτοσχεδιάζοντας μάλιστα στα αγγλικά! Η πρόβα τελείωσε και η «μπάντα» οδηγήθηκε για ούζα με φίλους. Είχαν μαζευτεί καμιά δεκαπενταριά άτομα. Έτσι σκέφτηκαν να γράψουν τους στίχους για τη μουσική που λίγο πριν δημιούργησαν. Αφού, λοιπόν, έγραψαν το «Τώρα θα σας πούμε μια ιστορία/Για τη μικρή τσοπάνα την ωραία Κορνηλία», έβαλαν όλη την παρέα τους να γράψουν σε χαρτάκια από ένα δίστιχο σα να ήταν παιχνίδι! Τα χαρτάκια ανοίξανε, πήρανε τους στίχους, «χάλασαν» την ομοιοκαταληξία -μιας και ποτέ δεν τους άρεσε το προφανές- και μία εβδομάδα μετά ηχογράφησαν την ιστορία της Κορνηλίας.
Σε μία από τις συναυλίες που διοργάνωναν με το live studio, αποφάσισαν να παίξουν και οι ίδιοι. Έπρεπε όμως να βρουν ένα όνομα για την μπάντα που είχε εν τέλει δημιουργηθεί, ώστε να εμφανιστούν με την «Κορνηλία». Μετά από ονόματα που ακούστηκαν όπως «Οι βοσκοί του πεινασμένοι λιβαδιού» και άλλα παρόμοια, κατέληξαν στο όνομα που γνωρίζουμε μέχρι σήμερα «Τσοπάνα Rave».

7. Ταξιδιάρα Ψυχή – Τρύπες

Στην τη δεκαετία του 80” υπήρχε ένα τουριστικό πρακτορείο με το όνομα <<Magic Bus>>που εκτελούσε δρομολόγια στο Λονδίνο, στο Άμστερνταμ και στο Βερολίνο. Ήταν στην οδό Φιλελλήνων σ’ ένα ημιυπόγειο, απέναντι από την καθολική εκκλησία, μπροστά από την είσοδο της Πλάκας. Το πρακτορείο εκτελούσε αμέτρητα δρομολόγια και ένωνε τη νεολαία της Ευρώπης σε προσιτές τιμές.Το Magic Bus έκανε θρύψαλα τον ανταγωνισμό συγκριτικά με τις τιμές των υπόλοιπων μέσων μεταφοράς, αλλά φυσικά το ταξίδι κρατούσε κάνα δύο μέρες και η καμπίνα του λεωφορείου ήταν μια εμπειρία για όλες τις αισθήσεις. Τσιγάρα, ιδρώτας, ροχαλητά και οσμές από τα κεφτεδάκια «για το δρόμο» που είχε τυλίξει η ελληνίδα μάνα.Τα δρομολόγια όμως δεν ήταν νόμιμα, καθώς η μεταφορά προσώπων από ιδιώτες απαγορευόταν. Η λεπτομέρεια αξιολογείται ως ασήμαντη καθώς τίποτα δε γίνονταν στα κρυφά. Το πρακτορείο συνεργαζόταν με δεκάδες άλλα ταξιδιωτικά γραφεία στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη. Η κυρίως πελατεία ήταν οι ξένοι που περίμεναν μαζικά το λεωφορείο της επιστροφής σε δρόμους όπως η Αριστοτέλους, η οποία απείχε πεντακόσια μέτρα από το αστυνομικό τμήμα της Ομόνοιας.Και ήταν αδύνατο να μη προσέξει κάποιος πενήντα Ολλανδούς και μικρές γοητευτικές Ολλανδέζες που περίμεναν καθημερινά ξαπλωμένες στα πεζοδρόμια το σήμα της επιβίβασης. Το Magic Bus ήταν πρωτοπόρο καθώς άνοιξε το δρόμο της Ελλάδας σε χιλιάδες απένταρους Ευρωπαίους και έφερε εκατομμύρια δραχμές σε συνάλλαγμα. Αν περίμενε το νόμο οι ταξιδιάρες ψυχές θα ‘χαν πάει αλλού. Τελικά πριν εκπνεύσει η δεκαετία, το ελληνικό δημόσιο ξύπνησε και ο ΟΣΕ ανέλαβε την εκτέλεση των δρομολογίων με λεωφορεία. Τα πρακτορεία πούλαγαν τα εισιτήρια και κάθε άλλο παρά χαμένα βγήκαν, καθώς η νομιμότητα ανέβασε τους τζίρους.Το Magic Bus ήταν μια υποδειγματική επιχείρηση που εξυπηρέτησε τις ανάγκες μιας εποχής, κινητοποίησε το νωχελικό ελληνικό δημόσιο και φέρθηκε άψογα στους υπαλλήλους του. Πάντως μην αναζητήσετε το Magic Bus στην οδό Φιλελλήνων. Όπως οι Τρύπες έτσι και το θρυλικό πρακτορείο δεν υπάρχει πια.

 

8. Last Call To Paris – Παύλος Παυλίδης

Το 2004 κυκλοφόρησε από την PLUS REC, ο πρώτος προσωπικός δίσκος του Παύλου Παυλίδη με τον τίτλο «Αφού Λοιπόν Ξεχάστηκα». Πολλά τραγούδια αγαπήθηκαν πολύ.Αν ψάξεις όμως τον δίσκο και διαβάσεις το booklet, θα δεις ότι το τραγούδι με τον τίτλο «Last Call To Paris» ο Παυλίδης το αφιερώνει στην Κατερίνα Γώγου.Το ερώτημα είναι αν είχε γνωριστεί ο Παύλος με την Κατερίνα και πότε.Η απάντηση έρχεται από τον ίδιο σε συνέντευξη που έδωσε στον Γιάννη Κολοβό στην εφημερίδα Καθημερινή στις 04/07/2004:
«Τη συνάντησα το ’91 ή το ’92 στο Παρίσι. Τότε η Γώγου σχεδίαζε μια παράσταση που δεν ανέβασε ποτέ. Το κομμάτι που της αφιερώνω γράφτηκε εκείνη την εποχή, για τη συγκεκριμένη παράσταση. Το είχα φυλάξει με σκοπό κάποτε να το κυκλοφορήσω. Την φράση που έδωσε και τον τίτλο του «Last Call to Paris», την είχα ηχογραφήσει στο αεροδρόμιο, όταν από τα μεγάφωνα ακουγόταν η τελική αναγγελία για την πτήση προς Παρίσι. Oλα αυτά τα χρόνια βρισκόταν κάπου χαμένη στον υπολογιστή μου, μέχρι να τη βρω κατά τύχη και να ανασύρω και τη μελωδία του τραγουδιού. Ταυτόχρονα, στη βιβλιοθήκη ενός φιλικού σπιτιού στη Θεσσαλονίκη, ανακάλυψα μέσα σε ένα παλιό βιβλίο τα χειρόγραφα της Γώγου από το Παρίσι. Μου είχε πει, τότε, πως ήθελε να ονομάσει αυτή τη συλλογή ποιημάτων «Οδύσσεια». Μόλις τα είδα συγκινήθηκα γιατί ήταν σαν να απευθυνόταν σε μένα από εκεί που τώρα βρίσκεται…» Τελικά η Γώγου συναντήθηκε με τον Παυλίδη στο Παρίσι το 1991, όπου και προετοίμαζαν μαζί με τον σκηνοθέτη Γιώργο Κορδελλα μια μουσικοθεατρική παράσταση με τίτλο τη γνωστή λατινική φράση «Regina Rosas Amat» η οποία τελικά δεν ανέβηκε… Από ατυχία λοιπόν δεν είχαμε μια μεγάλη συνεργασία και από τύχη είχαμε ένα υπέροχο τραγούδι του Παύλου, καθώς σε αυτό τον οδήγησε μια ωραία ανάμνηση.

 

9. Ράγκα Παράγκα

Η ιστορία της «Ράγκα – Παράγκα» (ή η ιστορία της μοναδικής καταγραμμένης συνεύρεσης του Παύλου Σιδηρόπουλου, του Νικόλα Άσιμου και της Κατερίνας Γώγου) από τον Ανδρέα Ταρναρά.

Τον Νοέμβριο του 1985 έγινε η δεύτερη κατάληψη του Χημείου που έληξε με μία συμβολική, ας την πούμε, νίκη του τότε αντιεξουσιαστικού χώρου. Μιλάμε για τη χρυσή εποχή του εν Ελλάδι underground με όλο το «χιπαριό» της φρικομάνας Πλάκας να μετακινείται κατά Εξάρχεια μεριά και να υιοθετεί το πιο πανκ λουκ. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο πραγματοποιήθηκε και η ηχογράφηση του κύκλου «Ράγκα – Παράγκα» το 1986 –πρέπει να ήταν Απρίλιος ή Μάιος– στο διαβόητο υπόγειο του Άσιμου. Εκείνο το βράδυ κρατούσε την κιθάρα του ο Νικόλας. «Έλα μαζί μου» μου είπε και τον ακολούθησα πρόθυμα. Αφενός ήταν ευτυχές έργον να πετύχεις τον Νικόλα στα καλά του, αφετέρου είχα μόλις γράψει κι εγώ τα τραγούδια μου και μ’ ενδιέφερε η γνώμη του.Μπαίνουμε στην υπόγα του, πατώντας πάνω σε στοίβες κασετών και βινυλίων, και διαπιστώνω πως μέσα βρίσκονταν ο Σιδηρόπουλος και η Γώγου, πιθανώς «φτιαγμένοι». Το πώς και γιατί είχαν βρεθεί εκεί, ποτέ δεν το έμαθα.Θυμάμαι μες στη ραστώνη καπνού και αλκοόλ δυο-τρεις φορές να υποδεικνύω τα τραγούδια μου στην υπόλοιπη παρέα και να πιάνουμε αμέσως δουλειά: εγώ τραγούδι, ο Παύλος να με συνοδεύει με την κιθάρα και ο Νικόλας να κάνει τη δεύτερη φωνή. Με ένα παλιό nagra που βρισκόταν παραπεταμένο, η Γώγου «αιχμαλώτισε» τη στιγμή.
Πρέπει να γράψαμε όλοι μαζί περίπου πέντε ή έξι κομμάτια, ίσως και εφτά. Ανάμεσά τους το ομότιτλο, το «Ράγκα – Παράγκα». Ούτε κατά διάνοια δεν μου πέρασε από το μυαλό ότι εκείνη την ώρα «γραφόταν μια σελίδα ελληνικού ροκ».

 

10. Rain And Tears – Aphrodite’s Child

Το Μάιο του 68, ο Βαγγέλης Παπαθανασίου, ο Ντέμης Ρούσσος και ο Λουκάς Σιδεράς σχηματίζουν ένα τρίο με σκοπό να φτάσουν στην Αγγλία όπου πίστευαν ότι θα έχουν καλύτερη επαγγελματική τύχη. Στο Παρίσι όμως μπλοκάρονται από τις γενικές απεργίες και τα γνωστά γεγονότα εκείνης της περιόδου στη Γαλλία κι έτσι αποφασίζουν να γράψουν εκεί το πρώτο τους Ep «Rain And Tears». Το τραγούδι έγινε αμέσως τρομερή επιτυχία σκαρφαλώνοντας στην 1η θέση πολλών Ευρωπαϊκών χωρών.
Ο 3ος τους δίσκος «666» που είναι μια έμπνευση του Παπαθανασίου από την Αποκάλυψη του Ιωάννη αποτελεί και σημείο σύγκρουσης με τον Ντέμη για τη μουσική πορεία του γκρουπ και οδηγεί στη διάλυση. Ποιος ξέρει τι θα είχε γίνει αν είχαν φτάσει στην Αγγλία ;

Χρήστος Pihas Αποστολόπουλος

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ