Λευκή Συμφωνία – Piraeus Academy, 9.12.2017

Αυτό το live το περίμενα χρόνια! Πολλά, πάνω από είκοσι. Δεν θυμάμαι να είχαν διαλυθεί επίσημα, απλά αραίωσαν οι ζωντανές εμφανίσεις και μετά από λίγο κοντά στο 2000, σταμάτησαν να παίζουν. Όταν λοιπόν άκουσα τα καλά νέα, έτρεξα να βρω εισιτήριο και με ιδιαίτερη αδημονία περίμενα να έρθει η ώρα που θα ανέβουν στη σκηνή.

Ανάμεσα στον κόσμο είδα και αρκετούς γνωστούς μουσικούς (Γιούσεφ από Υπόγεια Ρεύματα, Frank από Panx Romana κ.ά) . Αν και είχε και πιτσιρικάδες στο κοινό, η συντριπτική πλειοψηφία ήταν πάνω από 35-40. Λίγο πριν τις δέκα σε ένα σχεδόν γεμάτο Piraeus Academy βγήκαν στη σκηνή οι Λευκή Συμφωνία. Μαυροντυμένοι και οι πέντε πια, αφού έχουν και πλήκτρα, πήραν τις θέσεις τους και ξεκίνησαν ! Από την πρώτη σύνθεση (μην ξεχνάμε, φτιάχτηκαν το μακρινό 1984, πάνω από τριάντα χρόνια πριν)  υπάρχουν ο Θοδωρής στα φωνητικά και ο Διογένης στο μπάσο. Ντράμερ είχαν αλλάξει αρκετούς μετά την αυτοκτονία του Σπύρου Χαρίση και τώρα πια στη θέση του είναι  ο Βαγγέλης Τσιμπλάκης. Στην κιθάρα ο Σωτήρης Καστάνης ο οποίος ήταν και στον τελευταίο επίσημο δίσκο που είχαν βγάλει (Χρώματα – 1996) και στα πλήκτρα ο βενιαμίν της παρέας Θοδωρής Φοινίδης.

Στην αρχή ήταν λίγο δυνατά ο ήχος και το μπάσο λίγο μπροστά αλλά μετά από 2-3 κομμάτια νομίζω ότι έφτιαξε αρκετά. Ο φωτισμός άψογος και η σκηνή λιτή, όπως πρέπει. Η μπάντα έπαιζε σαν να μην σταμάτησε μια μέρα. Συνέχισαν ακριβώς από εκεί που είχαν σταματήσει. Όλοι τους ήταν εξαιρετικοί, ενθουσιασμένοι και οι εκτελέσεις των κομματιών ήταν άψογες. Το βασικό στοιχείο είναι πώς έδειχναν να το «έχουν» με την έννοια ότι δεν έκαναν χαβαλέ ή διάλογο με το κοινό για να περάσει η ώρα. Για πάνω από δύο ώρες τα έδωσαν όλα προσηλωμένοι στο set list που είχαν επιλέξει, έχοντας στόχο να περάσουν και αυτοί και εμείς καλά με επαγγελματισμό και συνέπεια. Στοιχεία που λείπουν από πολλούς σήμερα. Και φυσικά το κατάφεραν ! Ο κόσμος συμμετείχε όλο και περισσότερο και ειδικά προς το τέλος και στα δύο encore έγινε χαμός. Εγώ «μπήκα» για τα καλά μετά το «Η Βροχή πέφτει δυνατά» που έχει πολύ ωραίο μελωδικό ριφ στην κιθάρα και σε ταξιδεύει με την μία.



Δεν θα ξεχάσω που 17 χρονών τότε χάζευα στο Happening το εξώφυλλο του πρώτου MiniLp που είχαν βγάλει (Μυστικοί Κήποι – 1986) και αφού το άκουσα έλεγα πώς είναι δυνατόν να έχουν βγάλει κάτι τέτοιο έλληνες ;;;  Άνετα στα 10 κορυφαία άλμπουμ όλων των εποχών της ελληνικής σκηνής και σε υψηλή θέση. Και φυσικά το ομώνυμο κομμάτι (Μυστικοί Κήποι) έχει τον κορυφαίο στίχο που χαρακτηρίζει απόλυτα την ελληνική σκηνή των αρχών της δεκαετίας του 90 ( Θα μπορούσε να πετάξει / προτίμησε να ξεκουραστεί / θα μπορούσε να πετάξει / προτίμησε να καεί ).

Θα κάνω ιδιαίτερη μνεία στον κιθαρίστα γιατί πάντα γούσταρα που η μπάντα στις συνθέσεις της δίνει χώρο για αυτοσχεδιασμούς και σόλο στο συγκεκριμένο όργανο. Ειδικά στις ηχογραφήσεις της δεκαετίας του 90 που είχαν και πιο μεστές παραγωγές η κιθάρα ήταν μπροστά. Νομίζω ο αν και όλοι ήταν εξαιρετικοί ο Σωτήρης πρέπει να πάρει ένα συν παραπάνω!

Η setlist όπως την θυμάμαι. Τώρα αν ξέχασα και κάποιο κομμάτι μην βαράτε!

Μυστικοί Κήποι  –  Ένα μέρος να κρυφτώ – Η Βροχή πέφτει δυνατά – Ποιος θα διώξει μακριά τη Θλίψη – Θα είμαι πολύ μακριά – Προβάλλει μπροστά μου – Το φεγγάρι αιμορραγεί – Κοιτάζοντας πίσω – Όλα τα πρόσωπα καίγονται – Άγγιξε τη φωτιά – Θα είμαι εκεί – Θέλω να έχω ένα καλύτερο κόσμο – Καινούρια ένωση – Τροχός των ονείρων – Το μέλλον είναι τώρα – Άνθρωποι – Ένα – Κάθε στιγμή – Αντίθετα στη ροή – Όλα αυτά που σε σκοτώνουν.



Η βραδιά ήταν πολύ ευχάριστη πραγματικά. Είδα μια μπάντα που έχει βαρύ παρελθόν, έντονο παρόν και το πιο σημαντικό ευοίωνο μέλλον.  Νομίζω ότι πρέπει να συνεχίσουν να παίζουν και το βασικότερο να γράψουν καινούρια κομμάτια και να κυκλοφορήσουν καινούρια δουλειά. Υπάρχει χώρος άπλετος γι’ αυτούς, ειδικά στην ελληνόφωνη ροκ σκηνή που υπάρχει μεγάλη ένδεια, τέτοιες επιστροφές είναι ευπρόσδεκτες και ζητούμενες. Το ξέρω ότι πολλοί για διάφορους λόγους (δεν θα λύσουμε εδώ το πρόβλημα του ελληνικού ροκ) δυσανασχετούν όταν υπάρχουν επανασυνδέσεις αλλά στην συγκεκριμένη περίπτωση ας μην γκρινιάζει κανείς,. Είναι για καλό !

Ειδικά για όλους όσους έχουν παλέψει για κάτι όμορφο και δημιουργικό σε αυτό τον τόπο που ξέρει να τρώει τα παιδιά του, για όλους όσους ονειρεύτηκαν κάτι καλύτερο για τη γενιά τους, αγάπησαν την μουσική και τον στίχο, η χθεσινή συναυλία ήταν γεμάτη συγκίνηση και νοσταλγία.

Για το Rockap.gr … Ταξιάρχης Χαλάτσης

Δείτε βίντεο από την συναυλία στο GreekRock.gr