κατρακύλες_coverΛίθος κυλινδόμενος το φύκος ου ποιεί.

Σε μετάφραση: πέτρα που κυλάει δεν χορταριάζει, κι όχι μόνο δεν χορταριάζει, αλλά δεν πιάνει και σκουριά.

Αυτοί οι παλαιοί ροκάδες συνεχίζουν να ροκάρουν με το ίδιο πάθος με το οποίο τους γνωρίσαμε μέσα από τις μπάντες τους. Ο μεν Δημήτρης μέσα από τους Ενδελέχεια, την μπάντα αυτή που δεν μασούσε να ανεβάσει τα ντεσιμπέλ, να πάρει τον τηλεβόα και να φωνάξει δυνατά τους στίχους και τις μουσικές, για τα οποία συνήθως ήταν ύποπτος ο ίδιος, ο οποίος όμως βρισκόταν καθισμένος στα τύμπανα δίνοντας τον ρυθμό και τον παλμό. Ο δε Γρηγόρης έχει δώσει όλο του τον εαυτό μέσα από το συγκρότημα Υπόγεια Ρεύματα, με το οποίο αντέχει ακόμα, 20 χρόνια μετά, ασχέτως αν έχει μείνει ο μόνος από την αρχική σύνθεση, πράγμα όμως που δεν τον απαγορεύει να κρατάει ζωντανή την μπάντα και να πειραματίζεται με άλλους μουσικούς. Όπως έχω πει και παλαιότερα, δεν χρειάζεται να διαλύσεις την μπάντα σου, με το πρόσχημα ότι θες να αναζητήσεις διαφορετικά μουσικά μονοπάτια, αλλά μπορείς κάλλιστα να το κάνεις ταυτόχρονα. Η δημιουργικότητα του Κλιούμη, που μέσα σε έναν (και κάτι) χρόνο έχει κυκλοφορήσει ένα διπλό βινύλιο με τα Ρεύματα, έναν διπλό νέο δίσκο πάλι με τα Ρεύματα και έναν προσωπικό δίσκο με τον Μητσοτάκη, είναι άξια συγχαρητηρίων και παράδειγμα προς μίμηση.

Οι «Κατρακύλες» περιέχουν 11 νέες συνθέσεις, στις οποίες υπογράφει στίχους ο Δημήτρης Μητσοτάκης και σε μουσική πότε του ίδιου και πότε σε σύμπραξη με τον Γρηγόρη Κλιούμη. Στιχουργικά λοιπόν έχουμε έντεκα υπέροχα κείμενα που αν τα διαβάσεις αυτούσια χωρίς μουσική, μεταμορφώνονται σε ποιήματα. Λέξεις που βγαίνουν βαθειά μέσα από την ψυχή του Δημήτρη, ατόφιες λέξεις, αληθινές, ειλικρινείς και αυθεντικές.

«Στόμα

ραμμένο και όνειρα λιώμα

ζητούν μελάνι οι καιροί

μα πήραμε γόμα.»

Οι καιροί ζητούν μελάνι, να γραφτούν τραγούδια, στίχοι, ποιήματα, που όλα αυτά θα είναι η ιστορία και η καταγραφή των όσων ζούμε όλοι μας. Όλα αυτά που θα δώσουν τροφή για σκέψη στους νέους που ψάχνουν κάτι ουσιώδες στον σάπιο και ρηχό κόσμο. Γιατί κάποια στιγμή θα πρέπει να παραδώσουμε την σκυτάλη στους επόμενους και θα ήταν αμαρτία να παραδώσουμε μόνο σκουπίδια. Ο Δημήτρης παρέα με τον Γρηγόρη, κατάφεραν και έφτιαξαν ένα φωτεινό και πολύτιμο πετράδι τέχνης, μέσα σε καιρούς που τόσο ανάγκη έχουν την τέχνη με νόημα, την ποιότητα και έναν λόγο ύπαρξης.

Μουσικά το αποτέλεσμα είναι εξίσου όμορφο με το στιχουργικό κομμάτι. Μελωδίες, σκοτεινιά, ατμόσφαιρα, ρυθμικές ή και δυνατές ηλεκτρικές κιθάρες εκεί που χρειάζεται, πιάνο, όργανο, συνθετικοί ήχοι και δείγματα εγχόρδων, πνευστά, κρουστά… ακόμα και γκάιντα!

Οι φωνές του Δημήτρη και του Γρηγόρη είναι αρμονικά δεμένες μεταξύ τους, χωρίς κάποιος να προσπαθεί να βγει πάνω από τον άλλο, αλλά αντιθέτως έχεις την αίσθηση ότι ακούς μια μπάντα. Λογικό, αφού έτσι έμαθαν να λειτουργούν και οι δυο τους. Ερμηνευτικά δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό αλλά και αυτό ακριβώς που χρειάζεται το κάθε τραγούδι.

Η φωτογράφηση για τον δίσκο καταπληκτική, το artwork εξίσου όμορφο.

Οι κακεντρεχείς τύποι θα πρέπει να ψάξουν πάρα πολύ για να βρουν ψεγάδια σε αυτή την δουλειά. Μάταιος χρόνος θα έλεγα!

Εδώ έχουμε έναν από τους καλύτερους δίσκους για το 2015 και όχι μόνο. Ο χρόνος θα το δείξει … θα το δείτε!

Εύχομαι και εις άλλες τέτοιες όμορφες συνεργασίες, γιατί οι καιροί θέλουν μελάνι και τραγούδια. Δημήτρη και Γρηγόρη γράψατε με ανεξίτηλο μελάνι, πάντα τέτοια!

Νίκος Γραμμάτος

Τα τραγούδια:

1) Είμαι άδειος
2) Αγάπες δίχως σώμα
3) Γόμα
4) Το πηγάδι
5) Μέσα μου έχω δαίμονες
6) Σκουριά
7) Σκυφτός
8) Το μπάσταρδο
9) Φαράσι
10) Στη θάλασσα που κέρδισα
11) Κατρακύλες