Ξεκίνησα το1969 περίπου και το πρώτο μου συγκρότημα λεγόταν «The Rosebuds» με ένα ζωγραφισμένο μπουμπούκι από τριαντάφυλλο στην κάσα της ντραμς. Ερρίκος Αποστολάκης – Τζίμης Σακαλάκης – Γιώργο

ς Πρωτοψάλτης – Δημήτρης Δημητράκας. Οι άλλοι τρεις με βρήκανε και μου πρότειναν να μάθω κιθάρα και να μπω στο γκρουπ επειδή τραγουδούσα. Αυτό το σχήμα δεν εμφανίστηκε ποτέ.

Τον Ερρίκο αντικατέστησε ο Τάκης Καλφαγιάννης και έτσι πρωτοπαίξαμε σε μερικά πάρτι. Γειτονιά μας ο Άγιος Παύλος κάπου ανάμεσα στον Σταθμό Λαρίσης και την πλατεία Βάθη. Σχολείο στο «Τέταρτο Γυμνάσιο Αρρένων». Ένα τσούρμο αγόρια που πηγαίναμε παντού όλοι μαζί. Τους ξαναείδα όλους μαζί πάλι πρόσφατα. Σα να μην πέρασε μια μέρα που λέει και το τραγούδι κι ας μιλάει για άλλο θέμα. Μοναδικός απών ο Τζίμης. Ας είναι. Δεν τον ξεχάσαμε. Ήταν μαζί μας.
Πάμε πίσω στη μουσική πάλι.

Επόμενη σημαντική μουσική γνωριμία ο Θανάσης Ντέρης και οι πρώτες σοβαρές συναυλίες με ένα γκρουπ που ονομάσαμε «Φαίακες». Μέχρι και με τους Socrates παίξαμε σε μουσικό πρωινό. Επίσης με τους Ακρίτας του Σταύρου Λογαρίδη (Poll) στο Ελατήριο. Τα πράγματα πήγαιναν καλά αλλά τον Νοέμβριο του 1973 έρχεται η καταστροφή. Ατύχημα και τέρμα η κιθάρα.
Το γυρίζω στην ντραμς οπότε εκ των πραγμάτων λόγω θέσης τέρμα και το τραγούδι. Πρώτο μου συγκρότημα ως ντραμίστας (ντράμερ) πλέον οι «Θαρσείν Χρει». Κάποιες συναυλίες, κάποιες ηχογραφήσεις και η διάλυση. Επόμενο συγκρότημα οι «Skull Damage». Αρχίζω και δουλεύω σε λαϊκά και σε ξενοδοχεία παράλληλα με κάποιες διάσπαρτες συναυλίες στην περίοδο 1975-1978. Κάπου εκεί ανάμεσα διοργανώνω και κάποιες συναυλίες με σχήματα της στιγμής όπως «Paradise Viza» και «Resus 2000» φτιαγμένα από φίλους χωρίς στόχους.
Η επόμενη χρονιά (1979) ήταν καθοριστική για την πορεία μου σαν μουσικός.

Γίνομαι

μέλος σε ένα συγκρότημα οργανωμένο, που μάλιστα έπαιζε μόνο δικά του κομμάτια τους «Schmetterling», ενώ παράλληλα γνωρίζω και τον Λήτη με τον οποίο ανοίγουμε μαζί το πρώτο κατάστημα με μεταχειρισμένα μουσικά όργανα στην Αθήνα το «Τρομπόνι». Το 1982 γίνομαι μέλος στους «T.V.C.».

Το 1985 μπαίνω στους «Panx Romana» και το 1987 στους «Ριφιφί». Λίγο πριν (1985) έχω φορμάρει ένα γκρουπ που ονομάζω «Σρίμανση» και βγαίνω ως τραγουδιστής, ενώ το 1988 δημιουργείται η «Συμμορία». Παράλληλα όλα αυτά τα χρόνια από το 1983 μέχρι το 1990 περίπου παίζω στο Bobby’s στη Γλυφάδα με τους «Αίολος»και τους «Αλιγάτορες», καθώς και με τους «Λήτηες + Τρυκ» και τους Ephapax Blues Band σε πολλές συναυλίες. Πλήρης δραστηριότητα και πολύ δουλειά σε πρόβες και τρέξιμο γενικώς που θα ήταν και άδικο να μην είχε κάποιο αποτέλεσμα.
Η επόμενη δεκαετία κυλάει με τους «Panx Romana» και τους «Ριφιφί» να βρίσκουν το δρόμο τους και να πετυχαίνουν τους όπ

οιους στόχους είχε το κάθε γκρουπ.
Στα 1993 και 1995 κάνω παραγωγή σε δύο συλλογές νέων συγκροτημάτων που τις ονομάζω «Rock ‘n’ Roll Βοήθειες» και συμμετέχω σ’ αυτές με το γκρουπ »Δούρειος Ίππος» ενώ κατά τη διάρκεια όλης της δεκαετίας κάνω παραγωγές σε άλλα συγκροτήματα, συμμετέχω σε δίσκους φίλων παίζοντας τύμπανα, και ασχολ

ούμαι με το ραδιόφωνο και την αρθρογραφία σε ροκ περιοδικά.

Το 2004 κυκλοφορεί ένα LP με τις παλιές ηχογραφήσεις των «Θαρσείν Χρει», ενώ έχει προηγηθεί το 2001 ο πρώτος μου προσωπικός δίσκος με τίτλο «Εστραγκόν» και ακολούθησε το 2005 ένα μίνι cd με τέσσερα τραγούδια και τίτλο «Μητέρα Κλείνω» και το 2007 το cd »Ο Δρόμος της Στέψης – 10 Τραγούδια για το Θεό και τον Άνθρωπο», που είναι και ό,τι πιο πρόσφατο έχω κάνει σε προσωπικό επίπεδο.

Από τη προσωπική σελίδα του Δημήτρη Δημητράκα: http://dimitrisdimitrakas.gr/

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ