Η μουσική ευθύνη είναι κάτι που φορτώνονται στις πλάτες τους όλοι οι πραγματικά μεγάλοι καλλιτέχνες όταν σηκώνουν τον πήχη τόσο ψηλά. Αργά ή γρήγορα όμως,  έρχεται η ώρα που θα κληθούν να δείξουν αν όντως έχουν το ειδικό βάρος να την υπερασπιστούν.

Ήρθε και η ώρα σου λοιπόν παλιόφιλε, και για να είμαι ειλικρινής περίμενα περισσότερα… Περίμενα περισσότερα από μία σχεδόν «πατρική» φιγούρα της μουσικής που κάποτε, σε κάποιες μαύρες μου στιγμές, μπήκε μπροστά, «βγήκε σέντρα» με τους σκυλοποπ νταβάδες που μου μπερδεύαν το μυαλό, και όταν τους έδιωξε και μείναμε τα δυο μας μου είπε πολλά. Από εκείνη τη στιγμή, μου ξεκλείδωσες την πόρτα ενός φανταστικού ροκ κόσμου, και μου γέννησες δυο πράγματα.

Μία προσδοκία κι ένα γαμώτο… Το γαμώτο γιατί έκανα το λάθος να γεννήθηκα το 93′ και δεν πρόλαβα να σε καμαρώσω σε ένα live με την τρελλοπαρέα σου. Και την προσδοκία πως τα μεγάλα σου λόγια,μια μέρα θα τα προδώσεις και θα ξανασμίξεις μ’αυτή την τρελλοπαρέα για να γουστάρουμε κι εμείς οι πιο νέοι. Αυτό δε συνέβη όμως, φαντάζομαι νιώθεις εντάξει μέσα σου καθώς έχεις αφήσει να με φυλάνε πλέον, παιδιά όπως οι Onirama, o Stan και ο Ρέμος (no offense και γαμώ τα παιδιά είστε). Βέβαια είχα πάντα την απορία… Έλεγα ότι αφού την υγεία του την έχει, τα χεράκια του δόξα τω θεω τα έχει, την όρεξη επίσης (αλλιώς δε μαζεύεις 17  τρομπόνια και 9 μπαγλαμάδες να τα βαράτε και να τα φυσάτε όλοι μαζι…), γιατί με ρίχνει έτσι και δε μου δίνει κι εμένα λίγη από τη ροκ αστερόσκονη που μοίραζε απλόχερα στα 80s-90s; Ξέρεις τότε που έγραφες όλα εκείνα που αργότερα με έκαναν ροκά… Όταν μου μίλησες για τη δική μου σκλαβιά, όταν κατάλαβες πως έχω ξεχάσει που ακριβώς θέλω να πάω, όταν με ρώτησες ποιόν φόβο αγάπησα πάλι, όταν μου εξήγησες πως η αγάπη είναι ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή…



Τέλος πάντων όλα αυτά μπορώ να τα συγχωρήσω και να προσποιηθώ πως καταλαβαίνω και το λόγο. Όμως ρε πατέρα αυτό το σημερινό που βλέπω, όσο και να θέλω πως να σου βάλω πλάτη; Αγκαλίτσα με το αντίπαλων δέος (εδώ βγάζουμε τα συκώτια μας από τα γέλια), live στην τεχνόπολη και μία συνέντευξη που μας εξηγείτε πόσο μεγάλοι σταρ είστε… Δεν προσπαθώ να το παίξω κάποιος, ούτε να κερδίσω κάτι. Απλώς αραδιάζω τις σκέψεις μου, νιώθοντας μουσικά προδομένος από όλες τις πάντες, και πλέον και από την πάντα που δεν το περίμενα….

Υ.Γ.1 Αν νιώθεις πως ένα reunion με τις Τρύπες θα ήταν ηθικά λάθος, σκέψου ποιά είναι η μεγάλη διαφορά στις αγκαλίτσες με το αντίπαλων δέος (πάντα θα γελάω μ’αυτό). Θα σου πώ εγώ τη μόνη διαφορά που δεν είναι ηθική…: η μόνη διαφορά είναι πως με τις Τρύπες, δεν ξέρω αν θα μας χωρούσε το ΟΑΚΑ.

Υ.Γ.2 Στην τεχνόπολη πριν 2 χρόνια στάθηκες στο ύψος των περιστάσεων, και τραγούδησες δίπλα στο άλλο τέρας της ελληνικής ροκ, έλα για εκείνον λέω, για εκείνον ρε Γιάννη που σε ένα τραγουδάκι του έλεγε: ξέρω πως θα’ρθει και δε θα’μαι όπως είμαι. Και τελικά ήρθε αλλά ο Θάνος παρέμεινε μέχρι το τέλος όπως ήταν πάντα, το πιο διάφανο απ’όλα τα κρίνα… Στη συνέντευξη σας δεν είπες τίποτα για τα Κρίνα, αλλά ξέχασα, εσύ και ο Παύλος (ρε πούστη μου δεν παλιώνει αυτό το αστείο με τίποτα) είστε η ελληνική ροκ…

Υ.Γ.3 Πώς να περιμένουμε πολλά απο μία γενιά με εμετικά μουσικά ερεθίσματα; Ειδικά όταν οι ελάχιστοι που μπορούν να δείξουν το δρόμο (η μουσική ευθύνη που λέγαμε), τον έδειξαν μία στα γρήγορα, και μετά την ξαπλώσανε με τη φραπεδιά τους στη σκιά και φωνάζουν έξω απ’το χορό για το πόσο σκατά τα κάνουν οι <<μαθητές>> τους….

Με αγάπη, ένας παλιόφιλος…

*Ο συντάκτης του άρθρο είναι αναγνώστης του Rockap.gr και μας έστειλε το κείμενο αυτό στο email μας. Τον βρίσκετε στο zizuxiii@gmail.com