14518_741654825854364_1295131521_n

Φωτογραφία από την Ελληνική Rock Σκηνή

Warning! Το κείμενο που ακολουθεί, είναι καθαρά προσωπική και ΜΟΝΟ άποψη, από έναν άνθρωπο που έζησε την “ακμή” της σκηνής και βιώνει την “παρακμή” της, όπως πιστεύουν μερικοί…

Ας ξεκαθαρίσουμε λοιπόν κάτι από την αρχή. Το ροκ, σαν είδος μουσικής, είναι κάτι ξενόφερτο, οπότε στην ουσία ελληνικό ροκ δεν υφίσταται. Άρα θα μιλήσουμε για ροκ με ελληνικό στίχο, ελληνόφωνο δηλαδή. Θέλοντας να δώσω έναν μικρό ορισμό στο “τί είναι ροκ;”, θα δανειστώ την απάντηση του Αλέξανδρου Ζαχαριάδη των “Αρχάνθρωπων” που τον είχα ρωτήσει σε μια συνέντευξη. Είναι η δια μέσω των ήχων και στίχων στάση ζωής, επικεντρώνοντας στην ουσία και όχι τόσο στη φόρμα και το περιτύλιγμα. Υπό αυτή την έννοια ροκ δεν είναι ούτε ο Μαχαιρίτσας, ούτε οι Πυξ Λαξ, ούτε… Αυτοί στην τέχνη τους κι εμείς υποκουλτούρα! Γιατί το ροκ είναι αγνό και ταυτόχρονα βρώμικο και ακατέργαστο. Και αν νομίζουν κάποιοι ότι έχει πεθάνει είναι γελασμένοι. Προσπάθησαν βέβαια να το “σκοτώσουν” οι εταιρίες και όλοι οι νεκροθάφτες που γνωρίζουν 5 συγκροτήματα, ακούν άλλο είδος μουσικής και απλά βγάζοντας τα φτυάρια τους λένε πως δεν υπάρχει. Βέβαια έχουν μερίδιο ευθύνης και τα συγκροτήματα.

935787_601169509902897_679581273_nΑναμφίβολα, όταν σήμερα μιλάμε για “ελληνικό” ροκ και για μπάντες που έδρασαν την δεκαετία του ’90 (και όχι μόνο) έχοντας μεγάλη απήχηση σε κάποιο κόσμο, σίγουρα στο μυαλό μας περνάνε τα παρακάτω συγκροτήματα από τα οποία όλοι γνωρίζουμε τουλάχιστον 1-2 “χιτάκια”! Ονομαστικά αναφέρω κάποια από αυτά: Τρύπες, Ξύλινα Σπαθιά, Διάφανα Κρίνα, Ενδελέχεια, Υπόγεια Ρεύματα, Μωρά Στη Φωτιά, Magic De Spell, Μάσκες, Τσοπάνα Rave, Πράσσειν Άλογα, Ψόφιοι Κοριοί, Φόβοι Του Πρίγκιπα. Και κάποια με πιο σκληρό ήχο όπως Panx Romana, Αντίδραση, Πίσσα Και Πούπουλα

ΔΕΝ ήταν όμως μόνο αυτά! Και θα ήθελα να σταθώ περισσότερο στα άλλα γιατί όπου και να κοιτάξεις σίγουρα αφιέρωμα σε Σπαθιά και Τρύπες θα βρεις. Δεν ήταν μόνο το “Επιστροφή στη φύση” των Ψόφιων Κοριών που είχαν και άλλες κομματάρες, ούτε το “Βασίσου πάνω σου” των Πράσσειν Αλόγα, ούτε το “Καράβι του νότου” των Μάσκες.

Σεβόμενος λοιπόν τις προηγούμενες μπάντες για το έργο τους, ήρθε η ώρα να μιλήσω και για τις άλλες, που γνωρίζουν μόνο όσοι θέλουν να γνωρίσουν. Και επαναλαμβάνω που έκαναν περισσότερο αισθητή την παρουσία τους την δεκαετία του ’90. Υπάρχουν πάρα πολλά συγκροτήματα που αξίζει να παρουσιαστούν αλλά λόγω έλλειψης χώρου θα αναφέρω ενδεικτικά κάποια αγαπημένα και θα ζητήσω συγνώμη από κάποια άλλα. Φυσικά θα αναφερθώ στο ροκ με την ευρεία έννοια του και όχι τόσο σαν είδος μουσικής και θα συμπεριλάβω και ανεξάρτητα γκρουπ.

Λευκή Συμφωνία. Από τις κορυφαίες ελληνόφωνες ροκ μπάντες. Τέσσερις δίσκοι διαμάντια. Είναι το πρώτο ελληνικό συγκρότημα που έκανε εμφάνιση με video clip στο MTV το 1989. Άνοιξαν την συναυλία των Metallica το ’93. Αγαπημένο κομμάτι “Θα σε χρειαστώ – χρώματα (1996)”. Γιώργος Τσίγκος & Μαύροι Κύκλοι. Δεν είναι μόνο το “Τετραγωνισμένα φύλλα” και ο “Καβαλάρης του ουρανού”. Ο Γιώργος με τους πιστούς του συνεργάτες από τους “Εκτός Μάχης” έχει αφήσει μεγάλη παρακαταθήκη με την ποίηση του. Και φυσικά συνεχίζει ακόμα και σήμερα. “Πληγωμένοι δράκοι – η πόλη των αθανάτων (1995)”. Έρεβος. Λίγες ζωντανές εμφανίσεις, παρεξηγημένη φωνή, χαμηλό προφίλ και σκοτεινός ήχος. Μια μπάντα που δεν μπορεί να αισθανθεί ο οποιοσδήποτε. “Οργή – ανόητες έχθρες (1999)”. Αρνάκια. Σίγουρα κάπου έχετε ακούσει το “Σκότωσε τον μπάτσο που έχεις μέσα σου ” ή αλλιώς “Ο κακός σου εαυτός” για τους γνώστες. Όσοι ασχολήθηκαν λίγο παραπάνω θα γνωρίζουν για τα δύο υπέροχα δισκάκια που έβγαλαν και πόσο δύσκολη ήταν η 934806_591131360906712_1226281908_nπραγμάτωση του δεύτερου album τους αφού έπαιξαν πάνω σε ηχογραφήσεις του αδικοχαμένου ντράμερ τους. Πρόσφατα έπαιξαν και στο Gagarin live και ήταν σα να μην πέρασε μια μέρα. “Ζεις για να πεθάνεις – στο στόμα του λύκου (1993)”. Υπόγεια Τροχιά. Γιατί βγάζει και η επαρχία καλό ελληνόφωνο ροκ. Μπάντα από την Πτολεμαΐδα η οποία ξεκίνησε στα μέσα του ’80 και συνεχίζει ακόμα και σήμερα (με κάποια διαλείμματα!). Δεν είναι τυχαίο που πριν λίγο καιρό έκλεισαν τα 30 χρόνια παρουσίας τους στη σκηνή. “Σε έναν κόσμο – σημάδια των καιρών (1995)”. Τα Ρόδα Της Ερήμου. Συνεχίζοντας με Πτολεμαΐδα και τα υπέροχα καθαρά φωνητικά των Ρόδων, με 3 δίσκους στο ενεργητικό τους. “T.v. ήρωες – με την πλάτη στον τοίχο (1999)”. Ίχνη Του Ανέμου. Ρομαντισμός και μελωδικότητα. Κυκλοφόρησαν έναν ομότιτλο και μοναδικό δίσκο το 1997 ο οποίος ακούγεται νερό. “Αν σου πω – ομότιτλος δίσκος (1997)”.  Ωχρά Σπειροχαίτη. Γιατί το ροκ ζει στις πλατείες, τις καταλήψεις και δεν μπαίνει σε καλούπια. Στοχευμένος κοινωνικοπολιτικός στίχος. Τρεις δίσκοι που χρήζουν προσοχής. “Εθνικά ιδεώδη – πρώτος δίσκος (1997)”. Χάσμα. Ανεξάρτητα και αυτοοργανωμένα. Κύκλους κάνει το μυαλό μου πάνω από 15 χρόνια! Γιατί ο Πύργος Ηλείας έβγαλε ένα από τα καλύτερα ελληνόφωνα punk rock συγκροτήματα. Με μεγάλη δράση φυσικά και πέρα από τα ‘90s. “Κάτι σαν ψέμα – τα χρώματα του μίσους (1997)”. Χαοτική Διάσταση. Κλασική ελληνόφωνη πανκ ροκ μπάντα από την Πάτρα. Δυστυχώς για εμάς κυκλοφόρησαν μόνο ένα μεγάλο δίσκο το ’96 και ένα ep to ’93. “Όλοι μας φταίμε – δεν περιμένω (1996)”. Γκούλαγκ. Από Θεσσαλονίκη που για πάρτη τους φτιάχτηκε ολόκληρη ανεξάρτητη εταιρία (Lazy Dogs Records)! Με ευρωπαϊκή πορεία (Αυστρία, Γερμανία, Ολλανδία, Βέλγιο, Ιταλία…) και καθηλωτική σκηνική παρουσία. “Τα παιδιά μόνο – πάτα γερά (1996)”. Εκτός Ελέγχου. Ένας και μοναδικός δίσκος βόμβα. Ακόμα και σήμερα οι θεσσαλονικείς κάνουν σπάνιες εμφανίσεις οι οποίες είναι πανκ ροκ γροθιές στο στομάχι! “Στη γη της Λιλιπούτ – ομότιτλος δίσκος (1994)”.

Ξέρω, αδικώ κάποια συγκροτήματα. Αλλά αυτό είναι μια μικρή γεύση για το τι θεωρώ ελληνόφωνο ροκ. Κλείνοντας, θα ήθελα να πω ότι  μας έφαγε το σύστημα, η ροκ βιομηχανία, οι μανατζεραίοι, οι πληρωμένες playlist, η κλαψομουνι@, το “τσιφτετελορόκ” και το πρεστίζ. Το ροκ δεν είναι μόδα, δεν χαϊδεύει αυτιά, δεν μπαίνει σε καλούπια και δεν πουλιέται. Είναι στάση ζωής, οι ιδέες και τα όνειρα μας και ζει υπόγεια στις καρδιές και στην καθημερινότητά μας. Το ροκ, σε όλες του τις μορφές, μόνο ενωμένο μπορεί να επιβιώσει…

Παρόλα αυτά όμως, αν θα μπορούσα να φτιάξω μια λίστα με τα 15 καλύτερα ελληνόφωνα albums αυτής της δεκαετίας θα επέλεγα τα παρακάτω:

  1. Τρύπες – Κεφάλι γεμάτο χρυσάφι (1996)
  2. Ξύλινα Σπαθιά – Μια ματιά σαν βροχή (1997)
  3. Διάφανα Κρίνα – Έγινε η απώλεια συνήθεια μας (1996)
  4. Λευκή Συμφωνία – Χρώματα (1996)
  5. Γκούλαγκ – Πάτα γερά (1996)
  6. Αρνάκια – Στο στόμα του λύκου (1993)
  7. Πίσσα & Πούπουλα – ομότιτλο (1993)
  8. Magic De Spell – Διακοπές στο Sarajevo (1993)
  9. Panx Romana – Κράτος κλειστόν (1999)
  10. Έρεβος – Ανόητες έχθρες (1999)
  11. Εκτός Ελέγχου – ομότιτλο (1994)
  12. Ενδελέχεια – Βουτιά από ψηλά (1997)
  13. Γιώργος Τσίγκος & Μαύροι Κύκλοι – Η πόλη των αθανάτων (1995)
  14. Αντίδραση – Ενάντια (1991)
  15. Χαοτική Διάσταση – Δεν περιμένω (1996)

 

Κείμενο: Ανδρέας Σεϊντής