Κείμενο : Νίκος Γραμμάτος | Φωτογραφίες : Αντρέας Λυκάκης

Ημέρα Παρασκευή, 24.04.09 και ώρα λίγο μετά τις 9 το βράδυ. Κατηφόριζα στα στενά της Αθήνας, όπου λίγες ώρες πριν με υποδέχτηκε από την Καβάλα, με προορισμό το Κύτταρο στην οδό Ηπείρου, κάπου στο κέντρο. Ήταν η πρώτη φορά που μπήκα σ’ αυτό το μαγαζί και ένα συναίσθημα νοσταλγίας και ρίγους με διαπέρασε, γνωρίζοντας ότι σε αυτόν τον ίδιο χώρο περπάτησαν κι άλλοι Έλληνες ρόκερς μεταξύ άλλων και η μορφή του Παύλου.

Η πόρτα για μας άνοιξε νωρίτερα κι έτσι παρακολουθήσαμε το soundcheck των Απροσάρμοστων, Δαρίβα – Γαλανάκη – Αράπη. Μόλις τελείωσε αυτή η διαδικασία μας κάλεσαν στα καμαρίνια, εμένα τον Αντώνη Δ. και τον Αντρέα Σ., όπου γνωριστήκαμε, μιλήσαμε για τον Παύλο και κυρίως για όλα τα σενάρια που γράφονται κατά καιρούς με θέμα το όνομά του. Μας αποκάλυψαν δε ότι την κυκλοφορία του “Welcome to the show” ( http://www.rockap.gr/?p=1980 ) πληροφορήθηκαν από την σελίδα μας, φαντάζεστε οπότε το τί ειπώθηκε και περί rockap.gr ο λόγος.

Η στιγμή της έναρξης της συναυλίας έφτασε, ο παλμός του σώματος άρχισε να χτυπάει γρηγορότερα, ενώ στ’ αφτιά μας ηχούσαν τραγούδια από την προσωπική δουλειά του Αλέκου Αράπη «Ι5», η οποία είδε το φως της δημοσιότητας το 2004 και η νύχτα της Παρασκευής την παρουσίασε μπροστά στο κοινό για πρώτη φορά. Τραγούδια επίσης ακούστηκαν από την δουλειά που κυκλοφορήσαν σαν Samatistas ( Απόψε κάνεις Jam ( 2005 ) ) οι Δαρίβας – Γαλανάκης μαζί με τον Νίκο Ακτύπη. Ένα home made video clip συνέχισε την ροή του live κι εμείς ακούσαμε – είδαμε ένα νέο τραγούδι που καταγράφει την Ελληνική πραγματικότητα και έχει τον τίτλο «Δε λέει» ( http://www.youtube.com/watch?v=xJgdRe_Cy90 ). Το πλήθος βέβαια ζητούσε και φώναζε για Παύλο.

Το μικρόφωνό του ήταν στην θέση του, στο κέντρο της σκηνής, έτοιμο να το αρπάξει και να ροκάρει, όμως αντί για τον Πάυλο τις κινήσεις αυτές έκανε ο Στέλιος Σαλβαδόρ Παπαϊωάννου, απ’ τα Μωρά στη Φωτιά, όταν τον κάλεσαν οι Απροσάρμοστοι να αναλάβει ρόλο. Πιστεύω ότι είναι από τους λίγους γνωστούς ρόκερ περφόρμερ που μπορεί να το κάνει τόσο ωραία και κυρίως με ψυχή, και ο Στέλιος έχει ψυχάρα.

Τα  «Ροκ εν ρολ στο κρεβάτι», «‘69», «Άντε και καλή τύχη μάγκες», «Το βιβλίο των ηρώων», δοκίμασαν τον Σαλβαδόρ στην παρέα των Απροσάρμοστων που καθόλου δεν κατάφεραν να τον προσαρμόσουν, αφού μετά από λίγο ο πρώτος κάλεσε με τη σειρά του τη Θεσσαλονικιώτικη παρέα του επί σκηνής. Και το αποτέλεσμα; Τα Μωρά στη Φωτιά. Από τις πιο δεμένες μπάντες, έβγαλαν για ακόμα μία φορά  δυναμισμό και ένταση στην σκηνή. Αυτό που παρατηρώ έχοντας παρακολουθήσει αρκετά lives του συγκροτήματος, πάντα καταφέρνουν να με κάνουν να θέλω να τραγουδήσω, να ξεσπάσω, να χωθώ στο πλήθος αφήνοντας το κορμί ελεύθερο ανάμεσα σε άλλους ομοιοπαθής.

Ένα μεγάλο μπράβο και ευχαριστώ στις 2 αυτές μπάντες για όλη την προσφορά τους στην σκηνή και τις ψυχές μας. Ήταν, είναι και θα είναι παράδειγμα για μίμηση, από τους λίγους αυθεντικούς και προσγειωμένους του είδους.