Οι Verbal Delirium παραθέτουν περήφανα το 3ο άλμπουμ τους και εμείς με τη σειρά μας γινόμαστε κοινωνοί ενός από τα καλύτερα άλμπουμ που έχουν κυκλοφορήσει ποτέ από ελληνική μπάντα… Η γενική αίσθηση του ακροατή που έχει ακούσει τα 2 προηγούμενα άλμπουμ των Αθηναίων, Verbal Delirium, είναι πως είναι μια πολύ σοβαρή μπάντα που αν είχε τη τύχη να ζει σε μία άλλη χώρα θα ήταν μάλλον όνομα παγκόσμιου βεληνεκούς. Παρόλα αυτά, νομίζω πως αυτή τη φορά ο Γιάννης Κοσμίδης και η παρέα του το τερμάτισαν….

Όταν ξεκίνησε να παίζει το άλμπουμ στο στερεοφωνικό μου, το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να στείλω ένα μήνυμα στη μάνατζερ τους (που μόλις με είχε προμηθεύσει με το πολύτιμο υλικό…) με  μια φράση που τα έλεγε όλα. «Είναι η μόνη μπάντα που με κάνει να νοιώθω λίγος και ερασιτέχνης….». Ναι! Μετά από 10 λεπτά ακρόασης αυτού του δίσκου, αρχίζεις να αναθεωρείς τις ικανότητές σου σαν μουσικός, σαν συνθέτης, σαν οργανοπαίχτης σαν σαν σαν…. Όλα αυτά δεν θα έπρεπε ουδεμία έκπληξη να μου κάνουν όμως. Φαίνονταν το πράγμα που θα πάει όταν πριν 15 χρόνια συναντιόμασταν επί σκηνής Limbo, στην οδό Καβάλας στο Αιγάλεω, για πρώτη φορά με ένα από τα σχήματα του Κοσμίδη. Ο τύπος ήταν μανούλα από τότε στο να στήνει μπανταρες γύρω του και ο ίδιος να τραγουδάει και να παίζει πιάνο με την ίδια ευκολία που εμείς κρατάμε το… πιτόγυρο με τη κοκα κόλα….

Τι να κριτικάρουμε? Το μπάσο είναι άψογο από άποψη ήχου και τεχνικής. Συνοδεύει τα τζαζ και τα fussion σημεία με φοβερή ωριμότητα και ουσία. Η κιθάρα έχει αφήσει λίγο τη μελαγχολία πίσω και γίνεται πότε πιο Prog πότε πιο metal. Κάπου κάπου ακούς και κανα σοβαρό σόλο, πράγμα σπάνιο στη μίνιμαλ «παιζω 3 ακορντα το μισάωρο» εποχή μας…. Τα πλήκτρα με το melotron σε πρώτο ρόλο, θυμίζουν Opeth. Λατρέυω τους Opeth οπότε καταλαβαίνετε, το χαμόγελό μου έχει φτάσει στο θεό ήδη…. Το πιάνο, είναι απλά άψογο, με τις συνθέσεις πάνω σε αυτό να γίνονται ολοένα και πιο ολοκληρωμένες. Η κλιμάκωση όλο και πιο έντονη. Άσπρα και μαύρα πλήκτρα χορεύουν όλα σε ένα χορό συγκίνησης και συναισθηματικής επιφόρτισης… Τύμπανα σωστά χωρίς υπερβολές και φανφάρες, απόλυτα δεμένα με τη κλίμακα του φα… Μπότα ταμπούρο ακούγονται πάντα, οπότε εύγε στον Λεωνίδα Πετρόπουλο για άλλη μία άψογη μίξη αυτού του τόσο δύσκολου πολυσυχνοτικού οργάνου. Πνευστά εκεί που πρέπει και όσο πρέπει. Η παρέα των Verbal με τους Ciccada (ή το αντίθετο δεν ξέρω…) μόνο καλό τους έκανε. Η φωνή για άλλη μια φορά με άψογη τεχνική και προφορά. Παραγωγή και γραφιστικά εντελώς επαγγελματικά και ουδεμία σχέση με την παλε ποτέ ελληνική πραγματικότητα. Το ξαναλέω THANK GOD σχεδόν όλα τα σχήματα πλέον προσέχουν τι κάνουν με τον ήχο τους…

Προσωπικά πιστεύω ότι όλα τα κομμάτια είναι κορυφαία. Έχουν σημεία σκοτεινά που θυμίζουν blast σκηνικά τυπου Dimmu Borgir και ταυτόχρονα σημεία κλασικής Camelικής prog… αλλά και radiohead style όπως το εκπληκτικο “In Memory”. O ήχος της μπάντα μου θυμίζει περισσότερο από τίποτε άλλο, τους Πολωνούς Quidam. Και αυτό είναι παράσημο. Ελπίζω μόνο να μην έχουν πάρει από αυτούς τη μετριοπάθεια τους και να τολμήσουν μεγάλα βήματα, με σκοπό μία διεθνή καταξίωση. Η εσωστρέφεια δεν ταιριάζει σε μία μπάντα με τέτοιες μελωδίες, μουσικούς και συνέπεια….

Αν σώνει και καλά πρέπει να ξεχωρίσω κάποια κομμάτια αυτά τα ήταν το  The Decayed Reflection το οποίο κέρδισε το τεράστιο παράσημο να με κάνει σε πρώτη ακρόαση να το χορεύω με τον 20 μηνών γιο μου στην αγκαλιά μου, προσφέροντάς μας απίστευτες στιγμές απόλαυσης και γέλιου ….μονό και μονό για αυτό σας ευχαριστώ και αναμένω να σας συναντήσω (πάνω ή κάτω) επί σκηνής!

Ιωάννης Δεγδέκης

https://www.facebook.com/VerbalDelirium/

https://verbaldelirium.bandcamp.com/

https://www.reverbnation.com/verbaldelirium

 

degΟ Ιωάννης Δεγδεκης είναι αυτοδίδακτος πολυοργανιστας που παίζει και τραγουδάει σε ελληνικά σχήματα από το 1997. Ο μύθος λέει πως πρώτα έμαθε να βάζει το βινύλιο στο πικαπ και μετά μίλησε. Frontman της αγγλόφωνης prog Rock μπάντας «Damnation Project«.