Ο Ιωάννης Δεγδέκης βάζει στο ανακριτικό σκαμνί του μία από τις καλύτερες ελληνικές μπάντες των τελευταίων ετών, τους Verbal Delirium, και τον Jargon, frontman της μπάντας, και τον ξεζουμίζει όπως μόνο αυτός ξέρει! (σατανικό γέλιο τύπου ozzy από πίσω…. :))

 

Πότε δημιουργήθηκε η μπάντα και από ποιους; Ποιες αλλαγές υπάρχουν αυτή τη στιγμή στο line up από εκείνο το πρώτο σχήμα;

Οι Verbal Delirium δημιουργήθηκαν  ουσιαστικά το 2006 από εμένα και τον Νίκο Μιχαηλίδη (μπάσο) και ήταν κατά κάποιο  τρόπο η συνέχεια και εξέλιξη μιας παλιότερης  μπάντας που είχαμε, των Afterglow. Δεν μπορώ δυστυχώς να σου αναφέρω όλες τις αλλαγές που έγιναν στο line up όλα αυτά τα χρόνια γιατί είναι τόσα πολλά τα μέλη που ήρθαν και έφυγαν που θα θέλαμε πραγματικά πολύ χρόνο.  Αυτή τη στιγμή από την πρώτη σύνθεση της μπάντας έχω μείνει μόνο εγώ.

Ποιος ήταν ο στόχος για τη δημιουργία αυτής της μπάντας και πιστεύεις επιτεύχθηκε; Έστω κάποια από τα μαξιλαράκια που συχνά βάζουμε σαν σκαλοπάτια μέχρι τον τελικό στόχο;

Αυτό το σχήμα το δημιούργησα για να ηχογραφώ και να παίζω ζωντανά την μουσική που γράφω. Αυτός ήταν ο αρχικός μου στόχος και επιτεύχθηκε. Παλιότερα λειτουργούσε ξεκάθαρα σαν ένα προσωπικό project. Τώρα πια δεν είναι έτσι. Έχουν όλοι ενεργό ρόλο σε αυτό. Πλέον είναι το κοινό μας μουσικό όχημα και οδεύουμε πάντα όσο πιο ψηλά μπορούμε να πάμε. Είτε σε επίπεδο τεχνικής και καλλιτεχνικής έκφρασης είτε σε επίπεδο αναγνώρισης. Είμαστε ευχαριστημένοι από την μέχρι τώρα πορεία μας και συνεχίζουμε!

Τι αποκομίσατε από τις συναυλίες σας στο εξωτερικό; Θυμίστε μας λίγο ποιες και πότε ήταν αυτές; Αξίζει τον κόπο μία μπάντα να επενδύσει σε αυτό το κομμάτι; Υπήρχε ανταπόκριση από το κοινό; Πως αντιμετωπίζει ο ευρωπαίος μία ουσιαστικά άγνωστη σε εκείνον αλλά εξαιρετική, μπάντα;

Το να παίξουμε στο εξωτερικό ήταν πάντα ένα όνειρο για μένα που μέχρι το 2010 φάνταζε αδύνατο αλλά  τώρα πλέον είναι απόλυτα εφικτό και συμβαίνει όλο και πιο συχνά. Έχουμε παίξει στα Progpower Europe (Ολλανδία), Summer’s End (Ουαλία) και στον μουσικό διαγωνισμό Eurock Marathon στο Βερολίνο. Επίσης πρόκειται να εμφανιστούμε στο φετινό HRH Prog (Ουαλία) και την επόμενη μέρα στο Manchester με τους Mothertongue και We Are Kin. Τέλος, τον Δεκέμβριο του 2017 θα παίξουμε στην Ολλανδία το πρώτο «δικό» μας show. Πραγματικά το κοινό στο εξωτερικό μας έχει υποδεχθεί θερμά και η ανταπόκρισή τους είναι μοναδική. Δεν τους ενδιαφέρει αν είσαι γνωστός η όχι. Όπως και να έχει θα έρθουν και θα σε ακούσουν με προσοχή! Γνωρίσαμε πολλούς υπέροχους ανθρώπους, και κερδίσαμε μεγάλο κοινό με τις εμφανίσεις μας εκεί. Είναι καταπληκτική εμπειρία!

812731_533898009977172_1750767998_o

Γιατί δεν έχετε κινηθεί ακόμη για κάποιο έστω μίνι τουρ εντός συνόρων; Θέλω να πω είναι κρίμα πχ στη Β. Ελλάδα να μην είναι γνωστό το όνομα της μπάντας αν και ξέρω πως στην Αθήνα έχει ένα ισχυρό κύκλο ανθρώπων που πιστεύουν σε εσάς.

Παίξαμε πέρυσι στη Θεσσαλονίκη στο 8ball για πρώτη φορά ένα live που οργανώθηκε με πολύ κόπο αλλά και την βοήθεια των Mother Turtle.  Ένα mini tour όπως το λές σε διάφορες πόλεις της Β. Ελλάδας και όχι μόνο είναι στα «θέλω» μας, δεν έτυχαν οι κατάλληλες συγκυρίες μέχρι τώρα θεωρώ.  Όμως θα γίνει!

Στις συναυλίες σας παίζετε διασκευές και αν όχι γιατί;

Μέχρι πρόσφατα παίζαμε.  Από εδώ και πέρα δεν ξέρω κατά πόσο απαραίτητο είναι. Λογικά θα παίζουμε λιγότερες. Όταν πλέον έχεις αρκετό δικό σου υλικό νομίζω είναι περιττό να παίζεις διασκευές εκτός  ειδικών περιπτώσεων. Για να είμαι ειλικρινής θεωρώ ότι για να πας ένα βήμα παραπέρα και για να δείξεις στο κοινό ότι εκτιμάς ,  πιστεύεις και υποστηρίζεις την μουσική σου, θα πρέπει να μην παίζεις πολλές διασκευές. Πάντα όλοι ήταν αντίθετοι σε αυτή την άποψη και μου έλεγαν ότι επειδή η μουσική σας είναι «δύσκολη» θα πρέπει να παίζεται και καμιά γνωστή διασκευή. Αν θα παίξω προτιμώ κάτι που απλά γουστάρω.  Όχι κάτι για να «κερδίσω» τον κόσμο και να τον κρατήσω στο live. Αν ο κόσμος θέλει να ακούσει διασκευές υπάρχουν εκεί  έξω εκατοντάδες cover bands.  Εμείς δεν είμαστε κάτι τέτοιο.  Όταν άκουσα τους  Socrates πριν πολλά  χρόνια στον Λυκαβηττό με πείραξε αυτό ακριβώς που συζητάμε. Έπαιξαν τόσες πολλές διασκευές που πραγματικά το βρήκα ανούσιο.  Έχεις τόσα πολλά ωραία τραγούδια και αναλώνεσαι  παίζοντας  Hendrix, Stones κ.τ.λ . Οκ.  Δεν  λέω και εγώ τους γουστάρω αλλά δεν θα παίξω στο μισό μας live τα τραγούδια τους…. Πριν μερικούς μήνες σε ένα εγχώριο φεστιβάλ  που παίξαμε (γύρω στα 40 λεπτά) ήταν στο κοινό ένας τύπος από το εξωτερικό που μας είχε δει στην Ολλανδία. Είχαμε παίξει για κλείσιμο το Firth of Fifth των Genesis. Με πλησίασε στο τέλος για να συγχαρεί και μου παραπονέθηκε ότι ήρθε για να ακούσει την μουσική μας και ότι τον «χάλασε» που άκουσε μια διασκευή  και όχι ένα ακόμη δικό μας τραγούδι  την ώρα που όλοι έδειχναν ικανοποιημένοι που άκουσαν μια τέτοια διασκευή.  Με εξέπληξε ευχάριστα μπορώ να σου πω και συμφώνησα μαζί του… όταν πας να ακούσεις μια μπάντα που σου αρέσει πας για να ακούσεις την μουσική της. Μια διασκευή στο τόσο είναι ευπρόσδεκτη αλλά ως εκεί.

Μετά από 3 εξαιρετικά άλμπουμ τι άλλο  να περιμένουμε δισκογραφικά;

Ένα 4ο εξαιρετικό άλμπουμ!!!

Είστε αρκετά άτομα στη μπάντα. Αυτό φέρνει κάποια δυσκολία στη συνεννόηση; Πρακτικά ζητήματα με τη προσωπική ζωή του καθενός, το χρόνο του, τη διαθεσιμότητα απέναντι στις απαιτήσεις μιας μπάντας που προβάρει αρκετά; Πιστεύω είστε μία τέτοια έτσι;

Πάντα στα συγκροτήματα υπάρχουν πολλά και διάφορα θέματα και προβλήματα κυρίως όταν οι απαιτήσεις αυξάνονται. Το γνωρίζεις και εσύ προσωπικά πολύ καλά. Το θέμα είναι τί προτεραιότητες βάζεις . Όταν κάτι το θέλεις πραγματικά βρίσκεις και τον χρόνο και την όρεξη να το κάνεις. Αυτή η μπάντα για όλους μας είναι προτεραιότητα. Αυτό είναι ξεκάθαρο.

Αν δεν κάνω λάθος η σύνθεση των κομματιών γίνεται από τον Jargon. Το να γράφει αποκλειστικά τη μουσική σε μία μπάντα ένα από τα μέλη, με τόσους εξαίρετους μουσικούς γύρω του, πως διαχειρίζεται από άποψη ρόλων και (καλού, μουσικού) εγωισμού;

Δεν γράφει κανείς άλλος από τα παιδιά μουσική και στίχους εκτός από μένα. Όχι κάτι ολοκληρωμένο τουλάχιστον. Οι περισσότεροι έχουν κάποιες ιδέες και προτείνουν τις οποίες πάντα τις κοιτάμε και τις δοκιμάζουμε. Έχουν όλοι πολύ ενεργό ρόλο ενορχηστρωτικά. Ο μόνος που γράφει ολοκληρωμένη μουσική είναι ο Νίκος Νικολόπουλος ο οποίος όμως έχει τους Ciccada οπότε χρησιμοποιούνται εκεί τα κομμάτια του. Πάντως μην θεωρείς απίθανο κάποια στιγμή να γράψουμε κάτι όλοι μαζί!

456561_459601660740141_147801908_o

Τι γνώμη έχεις για τις παραγωγές που βγαίνουν στην Ελλάδα πλέον; Οι δικές σας ήταν ανέκαθεν κορυφαίες. Θα έλεγα πολλοί θα ζήλευαν τον παραγωγό – ηχολήπτη σας. Αντιμετωπίζουν σοβαρά οι μπάντες πλέον τον ήχο τους;

Ναι. ‘Έχουν αλλάξει πολύ τα πράγματα. Πλέον όλοι φροντίζουν τον ήχο και την παραγωγή τους και αυτό είναι πολύ ευχάριστο. Για τον Λεωνίδα Πετρόπουλο ότι και να πω θα είναι λίγο. Νιώθω απίστευτα τυχερός που συνεργάζομαι όλα αυτά τα χρόνια μαζί του. Για μένα είναι από τους καλύτερους παραγωγούς και σε επίπεδο γνώσεων αλλά πάνω από όλα αντίληψης! Δεν επαναπαύεται.  Πάντα μαθαίνει νέα πράγματα και  εξελίσσεται  και είναι και εκπληκτικός μουσικός να ξέρεις και εκεί νομίζω είναι η διαφορά του από όλους τους άλλους. Η μουσική του αντίληψη και αισθητική!!

Επιστρέφω στα live. Ο ήχος της μπάντας πόσο μεγάλο ρόλο παίζει στα λάιβ; Πόσο δύσκολο είναι να επιτευχθεί αυτό, ειδικά από μία μπάντα με πολλά μέλη – όργανα; Πόσο ρόλο παίζει η ενορχήστρωση σε όλο αυτό;

Η ενορχήστρωση πάντα έχει τεράστιο ρόλο.  Δίνουμε μεγάλη σημασία στον ήχο μας.  Δεν θα έλεγα ότι βγαίνει δύσκολα live για αυτόν ακριβώς τον λόγο.  Έχουμε δουλέψει πολύ τις ενορχηστρώσεις και όλα έρχονται πλέον ισορροπημένα.

Οι μπάντες με τις οποίες έχετε παίξει στην Ελλάδα, έδιναν σημασία στον ήχο τους στα λάιβ; Έφερναν για παράδειγμα δικό τους ηχολήπτη; Εσείς το κάνετε αυτό; Πόσο διαφορετικά αντιμετωπίζουν οι μπάντες στο εξωτερικό το θέμα του stage ήχου;

Κάποιοι δίνουν σημασία και κάποιοι όχι.  Εμείς δίνουμε βαρύτητα σε αυτό το θέμα αλλά δεν σημαίνει ότι πάντα φέρνουμε δικό μας ηχολήπτη.  Ανάλογα τον χώρο.  Ο ηχολήπτης για παράδειγμα στο Κύτταρο είναι καταπληκτικός επαγγελματίας.   Όποτε  παίξαμε εκεί είχαμε φοβερό ήχο.   Εξάλλου το να φέρεις έναν «δικό» σου ηχολήπτη σημαίνει ότι πρέπει να είναι κάποιος που γνωρίζει άπταιστα την μουσική σου και τις απαιτήσεις της και έχει περάσει και κάποιες ώρες στο στούντιο μαζί με την μπάντα ώστε να ξέρει τις  ιδιαιτερότητες της, και δεν υπάρχει κάποιος που να το έχει κάνει αυτό μέχρι στιγμής.  Το να φέρεις κάποιον γνωστό σου ηχολήπτη δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα έχεις  και καλύτερο ήχο από αυτόν που θα σου προσέφερε ο ηχολήπτης του κάθε μαγαζιού.  Στο δεύτερο σκέλος της ερώτησης σου τώρα, μην πιστεύεις ότι στο εξωτερικό είναι απαραίτητα  όλοι καλύτεροι η ότι ασχολούνται περισσότερο με σένα οι ηχολήπτες. Η μόνη διαφορά είναι ότι είναι τυπικότατοι στα soundcheck από άποψη χρόνου και σε αυτά τα οποία έχεις ζητήσει και σου προσφέρουν και έχουν πολύ καλή και ευγενική συμπεριφορά απέναντι σου.  Με λίγα λόγια θα έλεγα απλά ότι είναι πιο επαγγελματίες.  Όχι απαραίτητα καλύτεροι.  Επίσης  ένα μεγάλο μερίδιο ευθύνης φέρουν και τα συγκροτήματα.   Δεν μπορείς να έχεις απαιτήσεις από τον ηχολήπτη όταν εσύ δεν ανεβαίνεις οργανωμένος στο sound-check. (π.χ να έχεις έτοιμα τα όργανα και τον εξοπλισμό σου και να μη κάνεις 5 μέρες  να στήσεις, να είσαι κουρδισμένος, να ξέρετε τι θα προβάρετε στο τσεκ, να μην παίζεται όλοι μαζί όταν ο άνθρωπος προσπαθεί να φτιάξει ήχο ας πούμε  για τα τύμπανα και να μην του ζητάτε όλοι ταυτόχρονα να σας φτιάξει κατι στον ήχο σας…). Είναι θέμα οργάνωσης. Στο progpower κάναμε απλά ένα line-check 10 λεπτών, παίξαμε 5 λεπτά ένα κομμάτι και μας ρώτησαν αν χρειαζόμαστε κάτι άλλο… και αυτό ήταν όλο!  Ο ήχος στο live πάνω και κάτω από την σκηνή ήταν άψογος!

verbal-delirium-1

Το μεγάλο ερώτημα. Τι «άλλο» χρειάζεται εκτός από ένα καλό δίσκο και ένα σύνολο καλών μουσικών για να πετύχει μία μπάντα σήμερα; Είδαμε συχνά πυκνά, μπάντες να γίνονται «ονόματα» μέσα σε 6 μήνες, και μετά από λίγο ως δια μαγείας να εξαφανίζονται. Τι απέγιναν άραγε; Τελείωσαν τα φράγκα από το οικοπεδάκι εκείνο που σκότωσε ο τραγουδιστής; Τι ρόλο βαράνε πλέον τα κονέ; Managers, promoters, bookers κτλπ; Αξίζει να ασχοληθεί εν τέλει κανείς με το σινάφι της μουσικής βιομηχανίας  ή να κάτσει να τη παίζει μόνος του; (τη μουσική του, μη παρεξηγηθώ….).

Δεν ανήκουμε ακριβώς στο «σινάφι» της μουσικής βιομηχανίας οπότε δεν μπορώ να μιλήσω γι’ αυτό.  Δεν ζούμε οικονομικά από αυτό. Τουλάχιστον μέχρι τώρα και δεν έχουμε κάποια μεγάλη εταιρία από πίσω να μας προμοτάρει. Απλά παίζουμε την μουσική που αγαπάμε, δίνοντας τον καλύτερο μας εαυτό και προσπαθούμε να γινόμαστε καλύτεροι. Αυτό που ξέρω είναι ότι για να έχεις πιθανότητες να πας ένα βήμα παραπέρα πρέπει  να έχεις οργάνωση, πλάνο,  αγάπη σε αυτό που κάνεις και πείσμα.  Σίγουρα το να έχεις καλά τραγούδια και καλούς μουσικούς είναι βασικό αλλά δεν αρκεί σήμερα.  Χρειάζεσαι και καλό management και προώθηση .  Έχουν αλλάξει οι εποχές. Όπως και να έχει, το να παίζεις την μουσική σου ζωντανά και να ηχογραφείς είναι μια φανταστική εμπειρία και μορφή έκφρασης.  Άσχετα με το πόσο απήχηση και αναγνώριση θα έχεις αξίζει να το κάνεις!

Κάτι τελευταίο από εσάς και κλείνουμε. Σας ευχαριστούμε θερμά!

Νομίζω τα είπαμε σχεδόν όλα!  Δεν είπαμε πολλά για το νέο μας δίσκο όμως καλύτερα είναι να μας πείτε όλοι εσείς αφού τον ακούσετε ζωντανά στην παρουσίαση που θα κάνουμε στο ΚΥΤΤΑΡΟ στις 22 Ιανουαρίου.

Να είστε όλοι καλά και ευχαριστούμε και εμείς για την όμορφη συνέντευξη και ….

 

ΚΑΛΗ  ΧΡΟΝΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Σε ευχαριστώ πολύ! Απήλαυσα ιδιαίτερα αυτή μας την συζήτηση. Καλή χρονιά και από εμάς και όλοι στο Κύτταρο στις 22 Γενάρη, λοιπόν!

 

Διαβάστε την κριτική του
The imprisoned words of fear εδώ

15220130_1353171931383105_7896262027302806142_n

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ